Cymru

Dezelfde volksdansende ouders, maar niet dezelfde wanderlust of lyrische pen. De moeite van het lezen waard!

De Profundis

De buitenlandse stad die ik in mijn (eerder korte) leven het meest heb bezocht is van het soort dat je naar alle waarschijnlijkheid in geen enkel lijstje zal tegenkomen. Ook niet in eentje die meent de “10 ongekende parels die je zeker moet ontdekken!” op te sommen. Het betreft namelijk Llangollen, een stadje van nog geen 4000 inwoners, in Wales. Ik kan er mij ondertussen probleemloos navigeren. Van de brug over de rivier Dee naar Plas Newydd, het huisje waar de ladies of Llangollen onder andere Lord Byron, Walter Scott, William Wordsworth en the Duke of Wellington tot hun gasten mochten rekenen. En vandaar naar de heuveltop waar Castell Dinas Brân staat, een romantische ruïne op een dramatische en pittoreske locatie.

207

Hoe komt een jonge, Belgische man terecht in Llangollen? Het begon met volksdansende ouders. Het Welshe stadje huisvest namelijk de Llangollen International MusicalEisteddfod, een jaarlijks festival voor muziek…

View original post 883 woorden meer

2015: Albums 5-1

“Je hebt zo van die mensen die Elbow niet goed vinden. Aan hen zal Courting the squall van Guy Garvey niet besteed zijn, niet zozeer omdat het een doorslagje is van de band, maar omdat Garveys stem nu eenmaal zo herkenbaar is dat het in eerste instantie moeilijk is om zijn soloplaat op de eigen merites te beoordelen. Wie dat wel doet ontdekt al gauw een avontuurlijke, veelzijdige plaat, die soms aanleunt bij de welbekende sound van de ambachtelijke Britten, maar vooral compacter, puntiger en springerig klinkt. Op opener Angela’s Eyes spat de speelvreugde er af, ondersteund door schelle synthesizer, op Harder Edges en Belly of the Whale zorgt een blazersectie voor joie de vivre. Af en toe klinkt Garveys hoofdbezigheid hard door. Maar eerder dan te puren uit de opzwepende bombast van The Seldom Seen Kid of de zweverige schoonheid van The Take Off and Landing of Everywhere doet het nog meest denken aan de vroegere platen, met name Asleep in the back en A cast of thousands, zoals op Unwind of Juggernaut. Guy Garvey doet wat van hem kan verwacht worden, sfeer scheppen als geen ander, met zijn karakteristieke stem, zijn prachtige teksten en muzikale warmte. Dat maakt van Courting the squall een van de beste albums van het voorbije jaar. Jammer dat net zijn concert niet kon doorgaan door de lockdown van Brussel.”

Bron: 2015: Albums 5-1