80. Waarover gaat Zootopia (echt)?

zootopia-disneyscreencaps_com-7094

Op het eerste zicht gaat Zootopia over hetzelfde waar alle Disneyfilms over gaan: wees jezelf! Volg je dromen! Wees lief voor kleine diertjes! De odd couple/buddy cop film volgt ambitieus konijn Judy Hopps (de eerste konijntjesagent in het exclusief door zoogdieren bewoonde Zootropolis) en con artist Nick Wilde, een vos die door Judy slinks gemanipuleerd wordt om haar te helpen in haar zoektocht naar een vermiste otter. De film zit tsjokvol schattige diertjes, slimme knipogen naar andere Disneyfilms, hilarische scènes en een oprecht verrassend mysterie. En: slechts één liedje, een meezinger van Shakira dan nog. Iets voor alle leeftijden, dus.

Zootopia is dan ook één van de grootste financiële en kritische successen van de tweede Disney renaissance. De film haalde meer dan 1.000 miljard euro binnen (bijna zoveel als die andere kaskraker Frozen) en won 33 prijzen, waaronder de Oscar voor beste animatiefilm. De film heeft een 98% Fresh rating op Rotten Tomatoes, wat wil zeggen dat critici met sterren gesmeten hebben in hun recensies. Maar waarom?

[Waarschuwing: deze tekst bevat superveel spoilers. Dus, als je de film nog niet gezien hebt: wat doe je hier?! Kijk de film! Kom dan terug. Dit is een goed artikel, serieus, zeer leesbaar. Ik ben er echt trots op. Ik heb zelfs een homokoppel ontdekt in de film, zoveel research heb ik gedaan! Maar je moet echt eerst de film zien.]

 

1. Making Of

Wel, eerst en vooral omdat de kwaliteit van de 3D-animatie waanzinnig is. Animatiefilms creëren dynamiek door de personages en de voorgrond te animeren, maar de achtergrond is doorgaans statisch: een schilderij waartegen vogels vliegen, haren wapperen in de wind en Goofy over zijn eigen voeten struikelt. Disney en Pixar zijn vaak de productiehuizen die de grootste stappen voorwaarts zetten op vlak van animatie (denk aan de haren in de vacht van Sully uit Monsters Inc. [x] of op het hoofd van Merida uit Brave [x]), maar zelden voor de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt. Computeranimatie werd bijvoorbeeld wel voor het eerst geïntroduceerd in achtergrondelementen, zoals de Cave of Wonders in Aladdin  [x]en de balzaal in Beauty and the Beast.[x]

Maar voor Zootopia ging Disney nog een stapje verder: de hele achtergrond is geanimeerd. Elke boom ruist in de wind, overal wandelen dieren rond, blaadjes fladderen rond in de straat, zonlicht speelt in de glazen gebouwen van Zootropolis…[x] De makers wilden de wereld zo realistisch mogelijk maken, en daar hoort wind en zonlicht bij. (Wedden dat je daar nog niks van gemerkt had?)

Dat de wereld waarin Judy en Nick rondlopen tastbaar moest zijn voor de makers, heeft wellicht te maken met het opzet van de film: zoogdieren lopen (doorgaans) op twee poten, dragen kleren (wat leidt tot een hilarische scène in een nudistenoord) en spreken Engels met allerlei kleurrijke regionale accenten (zo klinken de maffia-woelmuizen alsof ze uit New Jersey komen en heeft Judy’s jeugdvijand Gideon Grey een hillbilly intonatie).

Het is niet de eerste keer dat Disney deze aanpak verkiest: dieren gedragen zich als mensen in Robin Hood uit 1973. Hoewel Disney wel vaker dieren antropomorfiseert om verhalen te vertellen, zijn dit de enige twee films waarin dieren zich helemaal als mensen gedragen. Het is geen toeval dat Nick Wilde en Robin Hood quasi hetzelfde design hebben: beiden zijn sluwe vossen, een verwijzing naar de klassieke literaire figuur van Reinaert de Vos,  die buiten de grenzen van de wet leven omdat ze de samenleving waarin ze wonen als onrechtvaardig beschouwen. Beiden hebben een compagnon met een misleidend voorkomen: de gigantische beer Little John blijkt een zachtaardige, zorgzame en huiselijke vriend te zijn voor Robin; terwijl de kleine, ogenschijnlijk snoezige Finnick een stoere gangster is. Beiden stelen ook van de rijken: tijdens de scène waarin een achterdochtige Judy Nick en Finnick achtervolgt, zien we dat het duo de ijslolly die ze van de onvriendelijke en onhygiënische olifant Jerry Jumbeaux Jr. (een referentie aan de oorspronkelijke naam van Dumbo) afhandig maakten, doorverkopen als piepkleine ijslolly’s aan de medewerkers van Lemming Brothers, een woordspeling op de financiële instelling Lehman Brothers die mee verantwoordelijke waren voor de financiële crisis van 2008.

En dat detail alleen al toont dat de film meer probeert te vertellen dan alleen het klassieke Disneyverhaal van zelfvertrouwen, behulpzaamheid en ambitie.

 

zootopia-disneyscreencaps_com-6902

2. Utopia’s en vooroordelen

Onder de klassieke whodunnit waarin Judy en Nick het mysterie van 14 verdwenen zoogdieren ontrafelen, zit een duidelijke eerste laag. Judy zelf geeft een kijkwijzer in de opening van de film: samen met een aantal klasgenoten speelt ze het verhaal na van Zootropolis. Ze vertelt over een ver verleden, toen prooidieren nog een reden hadden om bang te zijn van roofdieren, en schildert dan een optimistisch beeld van het huidige Zootropolis, waarin alle zoogdieren samen leven en iedereen kan worden wat-ie wil.

Judy’s eerste kennismaking met het echte Zootropolis toont meteen hoe naïef en idealistisch dit beeld was: hoewel ze wel mag proberen om politieagent te worden, wordt haar meteen duidelijk gemaakt dat ze harder zal moeten werken en niemand in haar gelooft. Ze zet door en slaagt voor haar opleiding, maar eens ze eindelijk als agent mag gaan werken, ontdekt ze al snel dat Chief Bogo ook niet in haar gelooft: hij maakt haar parkeeragent. En wanneer ze tegen haar eigen vooroordelen probeert in te gaan door Nick en Finnick te helpen, blijkt dat zij haar belazerd hebben.

Het is niet de eerste keer dat Disney het thema van vooroordelen expliciet tackelt, maar een vergelijking met de klassiekers toont dat Zootopia veel intelligenter en genuanceerder is. Denk aan Beauty and the Beast waarin de levendige, rebelse Belle (ze leest boeken!) af te rekenen krijgt met de vooroordelen van haar dorp, maar ook haar eigen vooroordelen over het Beest moet overwinnen: het is een prachtige leerervaring voor iedereen, behalve Gaston die dan ook gemakshalve sterft. Maar het Beest blijft geen beest: hij wordt opnieuw een man. Wie heeft er dan precies iets bijgeleerd? In Aladdin, waar prinses Jasmines poging om haar eigen vooroordelen over armoede in Agrabah te weerleggen één scène duurt, leert absoluut niemand iets bij: de dief die zichzelf als een prins voorstelde wordt een prins, en de prinses blijft een prinses, en de armen van Agrabah hebben een leuk nummer mogen zingen met Robin Williams, maar wedden dat ze arm blijven? Zelfs Frozen, een film die heel expliciet gaat over de manier waarop angst voor het onbekende ons zelfbeeld vervormt en onze mogelijkheden beperkt, toont weinig tot geen vooruitgang: Elsa blijkt super gevaarlijk (dus die vooroordelen worden lekker bevestigd) maar zolang ze niet weer bang wordt, is alles goed. Uh- oké dan. Kom mij eens uitleggen hoe die onderdanen van de koningin van Arendelle niet allemaal in constante angst leven dat deze dag de dag is waarop iemand Elsa’s eieren te hard gebakken heeft?

Het probleem zit hem in het feit dat het voldoende is voor de hoofdpersonages om geen vooroordelen te willen hebben: het is voldoende dat Jasmine één keer op de markt wandelt, en Belle bereid is om in de sneeuw te spelen met het Beest, en Anna bereid is niet meteen het aller slechtste te denken van haar zus. En poef! De straatrat wordt een prins, het monster wordt een prins, de koningin maakt een schaatsbaan! Alle problemen opgelost.

In Zootopia is de wens om niet bevooroordeeld te zijn niet voldoende: Judy wordt door Nick bedrogen, en blijkt in een cruciale confrontatie nog steeds bang te zijn voor de vos die achter haar vriend Nick verborgen zit. Het idee dat er iets biologisch is aan roofdieren waardoor ze sneller wild worden, houdt meteen steek voor Judy omdat ze dat ook echt gelooft. Ze zegt zelfs letterlijk tegen Nick dat hij niet is zoals zij, zoals die andere gevaarlijke roofdieren.

Judy blijft worstelen met haar eigen vooroordelen, temeer daar ze soms ook gewoon bevestigd worden: Nick is een sluwe vos, Chief Bogo is een stier in een porseleinwinkel, Clawhauser is een dikke, donutetende agent. Maar tegelijk werkt haar houding wel aanstekelijk: ze inspireert haar vosvrezende ouders om een gereformeerde Gideon Grey een kans te geven, en ze inspireert Nick om te geloven in zichzelf.

Ook daar toont de film zich genuanceerder en realistischer dan voorgangers. Aladdin gelooft teveel in zichzelf voor een weeskind dat op straat leeft, het Beest heeft een bijzonder goede reden om te twijfelen aan zichzelf (hint: het zit in zijn naam) en Elsa (ik kan dit niet genoeg benadrukken) is een slachtoffer van extreme kindermishandeling. Sheesh.

Maar Nick Wilde kan ieder van ons zijn: een kind met de kleine maar heel herkenbare droom om te behoren. Kleine Nick wil geen politieagent worden die de wereld redt, nee: kleine Nick wil in de Scouts. De manier waarop hij vertelt dat zijn moeder geld bijeen schraapte voor een scoutskostuum doet vermoeden dat de familie Wilde het niet breed had (en die onuitgesproken socioculturele achtergrond is niet onbelangrijk), en toont een oprecht engagement voor deze kleine droom. Maar Nicks droom wordt versplinterd door de prooidieren die zijn initiatie moeten leiden: hij is een vos, een roofdier, en hij zal nooit in hun groep behoren. Gemuilkorfd, een symbool van onderdrukking en angst, druipt hij af.

Het is een klein trauma, maar diep: Nick zegt tegen Judy dat het hem leerde dat als niemand hem ooit als iets anders zou zien dan een slechte vos, hij geen reden heeft om zich anders te gedragen. Dit onthult iets belangrijk over Nick: hij ziet zichzelf ook alleen maar als een slechte vos. Zijn zelfbeeld is volledig bepaald door de manier waarop anderen hem zien.  Nicks trauma heeft ervoor gezorgd dat hij zich de vooroordelen die anderen over hem hebben, heeft eigen gemaakt. Geïnternaliseerde xenofobie: de angst om anders te zijn dan anderen, en het besef dat je buiten je eigen wil om anders bent, en de zelfhaat die uit die dynamiek ontstaat.

Het contrast met Judy, een geliefd en beschermd kind uit een groot warm nest, die blaakt van zelfvertrouwen en zichzelf heel expliciet weigert te zien door de ogen van anderen, is duidelijk. Judy heeft haar eigen confrontatie maar niet alleen is haar achtergrond anders; de situatie zelf is ook heel verschillend. Kleine Judy wordt er door haar ouders en pestkop Gideon Grey regelmatig op gewezen dat ze ‘maar’ een konijntje is, en dat haar droom om agent te worden onrealistisch is. Maar wanneer Judy geconfronteerd wordt met een gewelddadige reactie op haar anders-zijn is het omdat ze opkomt voor andere gepeste zoogdieren, niet omdat ze wil behoren tot een groep. En na het incident wordt ze meteen opgehemeld door haar vrienden, in plaats van helemaal alleen te huilen in een steegje…

In tegenstelling tot de verhalen van Jasmine, Belle en Elsa is het verhaal van Judy en Nick herkenbaar. Wij hebben in ons allemaal zo’n kleine trauma’s: momenten waarop we er op gewezen werden dat we anders waren, waarop we niet mochten behoren. Of we daar op reageren zoals Nick, en die vooroordelen internaliseren, of zoals Judy door terug te vechten en te tonen dat ze onwaar zijn, hangt sterk af van onze levensomstandigheden

Pretty deep for a Disneymovie.

 

zootopia-disneyscreencaps_com-8807

3. Roofdieren en racisme

Onder het brede, universele thema van vooroordelen en hoe ze een impact op ons hebben, zit een heel concrete link naar onze hedendaagse maatschappij. In de film wordt duidelijk vermeld dat slechts 10% van de inwoners van Zootropolis roofdieren zijn. Dit is geen toeval: het aandeel van African Americans in de V.S. is 12.3% van de bevolking.

Zootopia kwam uit in februari 2016, in het zog van een hele reeks incidenten waarvan je het begin kan terug traceren naar 2013 en de vrijspraak van George Zimmerman voor de dood van de ongewapende Afro-Amerikaanse tiener Trayvon Martin. In dat jaar en als reactie hierop vormde de activistische groep Black Lives Matter zich, een organisatie die via straatprotesten, hash tag activism en politiek activisme de aandacht probeert te vestigen op het buitenproportionele aandeel van de zwarte bevolking in politiegeweld en veroordelingen. Hierdoor ontstaat het beeld dat Afro-Amerikanen gevaarlijker zouden zijn dan de rest van de bevolking, maar dit beeld zelf is wellicht ook de oorzaak van dat zwaardere politiegeweld tegen hen. Ik ga hier niet in gaan op de ins en outs van de beweging en alles wat je er voor of tegen kan hebben, maar als activistische groep zijn ze geslaagd in hun bedoeling: aandacht voor de verhouding tussen de Amerikaanse bevolking en de Afro-Amerikaanse minderheid is de voorbije jaren veel groter geworden. De film refereert expliciet aan BLM in de nieuwsbeelden van een demonstratie en de ‘rellen’ met tegenbetogers, en de hardhandige arrestatie van roofdieren in de nasleep van de Judy’s persconferentie.

In die context vertelt Zootopia een verhaal over roofdieren die gezien worden als gevaarlijk omdat de andere dieren hen zien als gevaarlijk. Wanneer dokter Madge Honey Badger tegen burgemeester Lionheart zegt dat ze niet weet waarom de veertien vermiste roofdieren wild geworden zijn, maar dat ze allemaal roofdieren zijn en dat het misschien iets biologisch is, doet ze geen wetenschappelijke uitspraak. Ze vertrekt van haar eigen vooroordelen: roofdieren zijn een bedreiging voor andere zoogdieren omdat ze hen vroeger opaten, dus ze zijn uit zichzelf gewelddadig. Maar alle zoogdieren zijn potentieel gewelddadig: hoewel woelmuizen leven van planten en dode dieren en dus hoogstens gelegenheidsaaseters zijn, is Mr. Big wel de akeligste maffiabaas van Zootropolis. Chief Bogo, de intimiderende politiecommissaris met de stem van goddelijke godheid Idris Elba, is een buffel. Buffels zijn geen roofdieren. En laten we niet vergeten dat de dieren die kleine Nick bijeen sloegen en muilkorfden allemaal, zonder uitzondering (want dat was het hele punt), prooidieren waren.

Wat meer is: de film toont zelf aan dat de stelling fout is wanneer Judy ontdekt dat night howlers krokussen zijn en eindelijk het mysterie ontrafelt. Ze legt de link tussen de ajuinen die Duke Weaselton gestolen had van het bloemenwinkelvarken en een verhaal dat haar moeder Bonnie vertelt over een nonkel die van de krokussen gegeten had en wild geworden was. Een konijn, voor de duidelijkheid, is geen roofdier.

Roofdieren zijn dus niet per definitie gevaarlijker of inherent agressiever dan prooidieren, en de film toont ons daar genoeg voorbeelden van. Maar heel wat dieren in de film geloven het vooroordeel automatisch, waaronder dokter Honey Badger die zelf een roofdier is. Dit soort onbewuste vooroordelen zijn veel moeilijker te ontmaskeren en verwijderen dan de expliciete variant, en daarom zijn ze zo belangrijk. Dit is de maatschappelijke versie van Nick geïnternaliseerde vooroordelen over zichzelf: dit is een hele samenleving die vertrekt, zonder er bij stil te staan, van een vooroordeel en daardoor een probleem niet kan oplossen.

In het researchen van deze blogpost viel me op dat heel wat kritieken op de film dit detail totaal over het hoofd zien. De kritiek gaat doorgaans als volgt: als roofdieren gelijk staan aan Afro-Amerikanen, en roofdieren zijn effectief gevaarlijk voor prooidieren, dan zegt de film dat Afro-Amerikanen effectief gevaarlijk zijn voor de rest van de bevolking. Maar de auteurs van dat soort artikels trappen zelf in het vooroordeel dat de dieren in de film hebben: roofdieren zijn niet effectief gevaarlijk voor prooidieren, en prooidieren kunnen best wel heel gevaarlijk zijn voor roofdieren en voor elkaar.

Dat laatste wordt getoond door de gevolgen van Judy Hopps’ persconferentie. Daarin herhaalt ze dokter Honey Badgers stelling dat het iets biologisch zou kunnen zijn. Dit heeft een heel direct gevolg voor Judy: ze verliest Nicks vertrouwen en vriendschap, iets wat haar duidelijk diep kwetst. Maar ze ziet ook de samenleving rond haar veranderen: prooidieren willen niet naast roofdieren zitten op de tram, protestanten vragen om de beperking van de vrijheid van roofdieren en Clawhauser wordt gedegradeerd tot archivaris, naast de boiler. Het is die impact die er voor zorgt dat Judy een promotie tot gezicht van de ZPD (Zootropolis Police Department) weigert: ze ziet zichzelf niet als de held die de vermiste zoogdieren vond, maar als degene die meer haat en angst veroorzaakt heeft in de samenleving waar zij als kind zoveel vertrouwen in had.

(Om nog maar te zwijgen van het van feit dat de Big Bad van het hele verhaal assistent-burgemeester Bellwether blijkt te zijn, een schaap. Een schaap godbetert! Is er een dommer, meer prooidierachtige wezen in de wereld dan een schaap?)

Ook het thema van de night howlers is een heel duidelijke verwijzing naar de recente Afro-Amerikaanse geschiedenis: de war on drugs heeft haar wortels in racistische politiek (vandaar dat weed in de V.S. zoveel zwaarder vervolgd en bestraft wordt dan heroïne of cocaïne) en de crack epidemie van de jaren ’80 en ’90 richtte vooral een ravage aan in de zwarte gemeenschap. Straffen was daar de politieke oplossing, in plaats van preventie en rehabilitatie. De angst voor super predators in de jaren ’90, een term die ook door toenmalig first lady Hillary Clinton in de mond genomen werd, was racistisch van aard en portretteerde jonge Afro-Amerikaanse mannen als potentiële gangster en drugsdealers. Dat BLM nu pas ontstaan is, is een klein wonder: racisme zit zo diep ingebed in de structuur van het Amerikaanse rechtssysteem, dat de twee momenteel onontwarbaar blijken. [En dan is er nog Donald Trump en de Central Park Five, laten we dat ook niet vergeten.]

 

zootopia-disneyscreencaps_com-9329

4. Micro-agressie, politieke correctheid, positieve discriminatie en diversiteit

De film vestigt ook de aandacht op heel kleine voorbeelden van bevooroordeeld gedrag. Wanneer Judy zich voor het eerst aanmeldt aan de balie van het politiekantoor, noemt de vrolijke receptionist Clawhauser haar schattig. Judy moet hem dan uitleggen dat het oké is als een konijntje dat tegen een ander konijntje zegt, maar niet als andere dieren het over een konijntje zeggen. Dit is een duidelijke verwijzing naar het n-woord (voor wie traag van begrip is: het racistische en kolonialistische nigger), maar iets breder is het een voorbeeld van een micro-agressie. Clawhauser reageert immers meteen met: Oh ja, ik heb ook niet graag dat mensen denken dat ik alleen donuts eet, waarop hij een donut uit een huidplooi haalt. Dit is grappig, maar het zegt ook iets over hoe we zelf nadenken over onszelf: zelfs als we stereotiep gedrag vertonen, willen we toch niet helemaal gereduceerd worden tot dat stereotype.

De film verwijst hier een paar keer naar: Judy is een schattig konijntje, maar ze is ook heel erg badass. Nick is een sluwe vos, maar hij is ook grappig, intelligent en kwetsbaar. Clawhauser is een donutetende dikkerd, maar hij is ook behulpzaam, vriendelijk en sociaal. Chief Bogo is bullebak, maar hij is ook een leider met verantwoordelijkheidszin die zijn fouten kan toegeven. Niemand van ons wordt graag gereduceerd tot één aspect van onze persoonlijkheid, zeker niet als dit van ons een karikatuur of stereotype maakt. We willen allemaal erkend worden als complexe, dynamische individuen.

Andere voorbeelden van micro-agressies in de film zijn Judy’s ‘compliment’ aan het adres van Nick dat hij een zeer welbespraakte kerel is (waarmee ze eigenlijk zegt dat ze van vossen verwacht dat het ongeletterde boerenkinkels zijn, zoals Gideon Grey), en het moment waarop Nick aan assistent-burgemeester Bellwethers vacht zit (een verwijzing naar de neiging van blanke en Aziatische mensen om aan kroeshaar en braids te zitten).

Vanuit een bepaalde hoek wordt hier gemakkelijk de term politiek correct [x] voor gebruikt. Het idee is dat er een linkse druk is om bepaalde ideeën te censureren, een poging vanuit minderheden om de meerderheid te onderdrukken. Zootopia toont dat het niet gaat om druk of dwang, maar om inzicht: Clawhauser beseft dat hij zelf niet graag gereduceerd wordt tot een stereotype, en daardoor begrijpt hij Judy’s opmerking. Op dezelfde manier verbinden andere personages zich met elkaar: Judy begrijpt Nicks worsteling met vooroordelen omdat ze er zelf mee worstelt, assistent-burgemeester Bellwether probeert mevrouw Otterton te helpen omdat ze zelf voortdurend over het hoofd gezien wordt.

Een ander controversieel onderwerp dat zijdelings aangehaald wordt is positieve discriminatie. Judy raakt in de opleiding via de Mammal Inclusion Program. De implicatie is dat het programma het gemakkelijker moet maken voor niet-gigantische dieren om bij de ZPD te geraken. Judy studeert af zonder extra hulp en blijkt effectief een gedreven politieagent, maar had als konijntje een extra zetje nodig om aan de opleiding te kunnen starten. Na een leven lang te moeten horen dat konijntjes geen politieagent kunnen worden, ontkracht Judy dat vooroordeel en bevestigt dat ze die extra kans waard was. In het Engels heet positieve discriminatie affirmative action: we bevestigen dat jij iets kan, jij bevestigt dat jij deze kans waard was. Een veel neutralere term dan positieve discriminatie, in mijn bescheiden (wellicht politiek correcte) mening.

Zootopia toont diversiteit in al haar kansen en moeilijkheden. Voorbij vooroordelen en stereotypen, smokkelt de film een heleboel voorbeelden van diversiteit in praktijk binnen: van Brit Idris Elba met een onbestemd Afrikaans accent als Chief Bogo en de Colombiaanse Shakira als popzangers Gazelle in de stemmencast; tot het eerste homokoppel in een Disneyfilm ooit.

Oh, had u dat gemist? De oryx en kudu die in het appartement naast Judy wonen en veel te weinig in de film komen, staan in de credits als respectievelijk Pronk Oryx-Antlerson en Bucky Oryx-Antlerson. Yup: propaganda voor het homohuwelijk in een Disneyfilm. Wat een heerlijk politiek correcte/positief-diverse noot om op te eindigen.

 

Bronnen:

Zoals altijd: Wikipedia

Dit Cracked-artikel gaat over de namen van de burgemeester en zijn assistente. Blijkbaar is de naam van onze vriendin Bellwether een weggever, maar gelukkig spreek ik onvoldoende Engels. Lionheart was ook de koning in Robin Hood, nog een overeenkomst met die epische Disneyklassieker.

Dit artikel van Salon gaat over de parallellen tussen de V.S. in 2016 en Zootropolis, en vermeldt ook de kritieken (zowel vanuit linkse als rechtse hoek) op de film die ik verwerkt heb in mijn artikel. Andere voorbeelden van kritische artikels vind je hier en hier.

Deze recensie van Vox en deze recensie van The Atlantic vermelden expliciet de genuanceerde dynamiek rond vooroordelen waar ik het over had (maar zijn minder positief over de film dan ik). (Ik ben een fan.) (Duidelijk.)

De screencaps komen van deze briljante site.

 

Meer lezen / kijken:

Zootopia (2016) Behind the Scenes – B-roll Selections toont hoe de stemmen ingesproken worden. Goddelijke godheid Idris Elba verschijnt op 12:40.

De Honest Trailer voor Zootopia vraagt zich af waar de mensen zijn… DUN DUN DUN!

Er zijn veel easter egg video’s voor Zootopia, want er zijn veel easter eggs, maar hier is de leukste (volgens mij): 103 Easter Eggs of ZOOTOPIA You Didn’t Notice.

Cracked heeft een hilarisch artikel over waarom Zootropolis binnenkort in een apocalyptische eindstrijd verwikkeld zit. (Voor wie niet voldoende Engels kan: konijnen. Overal konijnen.)

De nieuwslezers in de film zijn anders voor verschillende regio’s.

Advertenties

73. Wat is radicalisering?

Frodo lives

Is de link met de titel niet echt duidelijk? Je zal het artikel moeten lezen om te ontdekken waarom hier Tolkien graffiti staat.

 

We gebruiken het woord voortdurend: radicalisering. Maar wat betekent het precies? En wat bedoelen we ermee? En daartussenin: hoe herken je het? En hoe voorkom je dat het escaleert?

Lees verder

63. Hoe spot je islamofobie?

o-ASDKJF-570

Duidelijk geen islamofobie: vrouwen steunen solidair een meisje dat aangevallen werd omwille van het dragen van haar hijab.

Islamofobie, het is één van die nieuwe woorden die iedereen weleens gebruikt of hoort gebruiken, maar waar je eigenlijk nooit echt helemaal zeker van weet wat het nu precies is. Lees verder

39. Why have a dream?

MLK

Martin Luther King op ‘the mall’ in 1963

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal.” I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state, sweltering with the heat of injustice and sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.

Deze woorden zijn wereldberoemd, voor sommigen zelfs beroemder dan de teksten die eraan ten grondslag lagen. De man die ze uitsprak, op 18 augustus 1963, was een doctor in de theologie. Hij vatte die studies aan na eerst versneld zijn middelbaar af te werken, en een BA te halen in sociologie. Hoewel hij als kind openlijk twijfelde aan heel veel aspecten van het christendom, werd hij dominee. Hij schreef zijn speeches zelf.[x] Zijn naam was Martin Luther King Jr. . Lees verder