70. WTD?!

trump

What the Donald? Donald Trump wijst de weg naar de toekomst… maar welke weg?

 

Op 8 november 2016 verkiest de V.S. een nieuwe president. En de president van de V.S. noemt zichzelf niet voor niets the leader of the Free World: beslissingen die in de V.S. worden genomen of door de V.S. worden gesteund, hebben directe gevolgen door de hele wereld. Economie, militaire interventies, relaties tussen westerse en niet-westerse landen… hangen sterk af van de goedkeur van de V.S.

Eén van kandidaten voor 8 november is Donald Trump. Er is al veel te doen geweest over Trump, en elke dag verschijnt er wel een nieuw schandaal. Maar wat zit er achter al die pro- en contra-memes die je op je Facebookwall tegenkomt?

Lees verder

Ulysses: 1. Telemachus

De Profundis

Inhoud

Stephen Dedalus was ooit een ambitieus aspirant-schrijver, die naar Parijs trok in de hoop zijn schrijverscarrière te kunnen lanceren. In zijn hoofd was het een kwestie van tijd eer  de wereld aan zijn voeten zou liggen. En zoals dat in 95% van de gevallen gaat met mensen die grote literaire dromen koesteren, ontdekt hij al snel dat velen geroepen zijn, maar weinigen uitverkoren. Dedalus produceert weinig tot niets en moet noodgedwongen terugkeren naar Dublin, waar zijn moeder op haar sterfbed ligt. Hoewel hij meent dat hij het juk van het Rooms-katholicisme van zich heeft afgeworpen, blijft hij met zijn geloof (of gebrek eraan) worstelen. Uiteindelijk weigert hij de laatste wens van zijn moeder in te willen: dat hij voor haar zou bidden.

We treffen in dit eerste hoofdstuk de schrijver aan in het gezelschap van Buck Mulligan, iemand die je in het beste geval een slechte vriend kan noemen…

View original post 1.024 woorden meer

schaduwkind

dit is een oproep van bezorgde oud- en toekomstige leraren van djellza en haar medeleerlingen: hoe was jouw vakantie? we weten al lang beter dan deze vraag zomaar in de groep te gooien. sommige lee…

Bron: schaduwkind

 

Onderaan de blog vind je de link voor de enquête. Lees, klik door, teken. Ongehinderd door realistische verwachtingen en Theo Francken. Teken, en geef een teken aan Dzjella en zovele mensen in haar situatie dat er weldegelijk begrip is voor haar, dat mensen haar weldegelijk belangrijker en waardevoller vinden dan letters op papier, dat mensen begrijpen dat ze lijdt, en bang is.

Lees. Klik. Teken

Politiek correctheid: Een haperende plaat

De Profundis

De media krijgt het dezer dagen eens zo hard te verduren. Dat men vanuit een rechts-conservatieve hoek  de media vaak viseert als een links, politiek correct vehikel is al langer geweten. Dat is absoluut geen lokaal fenomeen. Denk maar aan de scheldtirades van de Republikeinse presidentskandidaten, die steevast afkomen met de bias van de “liberal media”. Ook in onze buurlanden is vaak te horen dat de media niet zegt waar het op staat, al heb je, bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk talrijke tabloids die op vrij ongefundeerde wijze aan berichtgeving doen. De gebeurtenissen in Keulen en Stockholm hebben de discussie over de rol en de toon van de media (de facto de meeste kranten en onze openbare omroep) nog verder doen oplaaien. De politie heeft informatie achtergehouden, de media heeft niet klaar en duidelijk gezegd waar het op staat: Vluchtelingen zijn probleemzoekers.

Het verwijt dat politiek correctheid een rem zet…

View original post 910 woorden meer

2016

De Profundis

1 januari is de dag waarop mensen zichzelf overladen met goede voornemens en allerhande intenties. Hier volgen enkele tips die ik mijzelf en, ietwat onbescheiden, mijn medemens op de eerste dag van het nieuwe jaar geef:

Leg jezelf geen voornemens op die je geluk niet verhogen. Het leven is te kort om niet naar het gelukkige leven te streven.

Beloon jezelf een keer per dag. Er is altijd wel een reden.

Treed een keer per dag uit je comfort zone. Er is altijd wel een gelegenheid. Groei.

Lach wat meer naar je spiegelbeeld. Het zal jullie beiden opvrolijken.

Laat je niet overmannen door de angstcultuur. 2016 zal heus geen slechter jaar worden dan 99,9% van de voorafgaande jaren.

Een politicus is een passant, een samenleving is een gegeven. Laat je niet leiden door de eerste, laat je niet verleiden om niet aan het tweede te werken.

Nodig eens een andersdenkende…

View original post 254 woorden meer

2015: Albums 5-1

“Je hebt zo van die mensen die Elbow niet goed vinden. Aan hen zal Courting the squall van Guy Garvey niet besteed zijn, niet zozeer omdat het een doorslagje is van de band, maar omdat Garveys stem nu eenmaal zo herkenbaar is dat het in eerste instantie moeilijk is om zijn soloplaat op de eigen merites te beoordelen. Wie dat wel doet ontdekt al gauw een avontuurlijke, veelzijdige plaat, die soms aanleunt bij de welbekende sound van de ambachtelijke Britten, maar vooral compacter, puntiger en springerig klinkt. Op opener Angela’s Eyes spat de speelvreugde er af, ondersteund door schelle synthesizer, op Harder Edges en Belly of the Whale zorgt een blazersectie voor joie de vivre. Af en toe klinkt Garveys hoofdbezigheid hard door. Maar eerder dan te puren uit de opzwepende bombast van The Seldom Seen Kid of de zweverige schoonheid van The Take Off and Landing of Everywhere doet het nog meest denken aan de vroegere platen, met name Asleep in the back en A cast of thousands, zoals op Unwind of Juggernaut. Guy Garvey doet wat van hem kan verwacht worden, sfeer scheppen als geen ander, met zijn karakteristieke stem, zijn prachtige teksten en muzikale warmte. Dat maakt van Courting the squall een van de beste albums van het voorbije jaar. Jammer dat net zijn concert niet kon doorgaan door de lockdown van Brussel.”

Bron: 2015: Albums 5-1

2015: Albums 10-6

Na Machineries of Joy wierp British Sea Power zich volledig op de wereld van de soundtracks. Eerst was er From the Sea to the Land Beyond voor het British Film Institute en vervolgens kwam Happiness, de muziek bij de gelijknamige film over Buthan. Vooraleer terug de studio in te duiken voor de opnames van het zesde album werd voor een nieuw project gekozen. Het zestal uit Brighton trok namelijk het land rond met een brassband. Sea of Brass is de neerslag van deze zijuitstap. De muziek van BSP is altijd al meeslepend geweest, maar de toevoeging van de imposante blazerssectie zorgt vaak voor uitbarstingen die op de originele versies enkel gesuggereerd werden. Soms zorgt de brassband vooral voor begeleiding, zoals bij het ingetogen Albert’s Eyes of A Light Above Descending, soms zorgt het voor een heel eigen dynamiek zoals bij het springerige Atom of het broeierige, repetitieve When the Warm Wind Blows Through the Grass. En het vormt zelfs een meerwaarde voor het reeds majestueuze The Great Skua. Hoewel een BSP-fan als ik stilaan ongeduldig wacht op nieuwe muziek, is de toevoeging van de brassband een logische en geslaagd toevoeging aan de prachtige nummers. En de box-set met Live DVD, Live CD en extra studiotracks stilt voorlopig de honger nog een beetje.

Bron: 2015: Albums 10-6