87. Wat kan ik Ignacio geven als Secret Santa?

lezen

Reading door Matthew Eaton

 

Sinds vorig jaar we er een nieuwe, bescheiden traditie bij aan ‘onze tafel’ in de leraarskamer. (Tafels in leraarskamers verdienen hun eigen blogpost, dus ik wijd niet verder uit.) We zwieren een inschrijvingsblad op tafel, laten een website namen trekken en wisselen goedkope geschenkjes met veel liefde en een kwinkslag uit. Mijn grootste vrees was om iemand te hebben die ik graag heb (en waar ik dus iets echt oprecht tofs voor zou willen vinden) maar niet zo goed ken, maar na wat onderling wisselen omwille van deftige redenen (zijn vrouw had hem getrokken, en dat is voor niemand een toffe verrassing) kreeg ik Ignacio, die ik graag heb en goed genoeg ken.

Ignacio vindt het marginaal dat ik ananas uit blik eet uit het blikje, bakt alsof hij een seizoen van The Great British Bake Off heeft gewonnen en heeft de energie van een Duracell-konijn. Hij is geen fan van stationsromans of superheldenfilms, en is zo clever en grappig dat het goed is dat ik hem ooit drie dagen dofellendig ziek gezien heb want anders zou ik waanzinnig geïntimideerd zijn. MAAR! Hij houdt, net als ik, van lezen en dingen bijleren. Dat hebben we gemeen met elkaar: de hele wereld is één grote wonderbaarlijke plek waarin werkelijk ALLES interessant kan zijn.

Dus achter de break zit zijn geschenk, maar ik ben er zeker van dat hij het wel zal willen delen met iedereen die over deze post struikelt (en anders heeft hij geen keuze dus pech): 52 interessante artikels over onze wonderbaarlijke wereld, soms met extra links naar filmpjes en podcasts (die hij niet gaat beluisteren, maar you can’t blame a girl for trying), altijd met een playlist van vijf toepasselijke liedjes.

Have fun in 2019!

Week 1 (31/12): Winner het olieboorplatform (The Guardian)

De selectie van welke artikels ik in mijn lijstje zou opnemen was best wel moeilijk, want ik heb over de jaren heen een heel mappensysteem in mijn favorieten gepropt waarin duizenden links zitten. Maar deze was snel gekozen, want het was een verhaal dat met ontroerde en me nog steeds blij maakt als ik er aan denk: de spannende reis van Winner het Olieboorplatform dat echt, echt, echt nog niet op pensioen wilde.

Beluister hierbij Into the West van Howard Shore & Annie Lennox, uit de soundtrack van The Lord of the Rings: The Return of the King; We zullen doorgaan van Ramses Shaffy; deze heel mooie live versie van Heist-aan-Zee van Bart Peeters; deze prachtige akoestische versie van Sail Away van David Gray en La mer van een stokoude Charles Trénet in 1993.

 

Week 2 (7/1): De journalist die R. Kelly blijft achtervolgen (Vox)

Geen vrolijk artikel, maar wel heel interessant om te zien hoe een journalist zelf het belang van een verhaal inschat en hoe macht en succes iemand uit de wind kunnen zetten.

Beluister hierbij autobiografische nummers van een aantal overlevers van seksueel geweld: een piepjonge Tori Amos die in 1992 het magistrale a capella nummer Me and a Gun brengt; Lady Gaga’s magistrale versie van haar nummer Till It Happens To You op de Oscars in 2016; Fiona Apple die haar eigen 12-jarige zelf bezingt op Sullen Girl; Alanis Morissettes confrontatie met de casting couch in Hands Clean; en het triomfantelijke Praying van Kesha.

(Ik heb gezocht naar mannelijke en queer artiesten, maar ik vond niet meteen voorbeelden. Wie er heeft, laat maar weten!)

 

Week 3 (14/1): Trevor Noah over DJT (New York Times)

Trevor Noah schrijft vanuit zijn perspectief als colored  in de context van Zuid-Afrika onder Apartheid over de manier waarop machthebbers divide and conquer gebruiken. Voor wie zich bij Trevors stem iets wil voorstellen: hier is hij in QI waarin hij de bijzonder niet-hetero Sandi Toksvig doet wegsmelten met zijn brains, dimples en een paar zinnetjes Xhosa.

Luister hierbij naar een streepje americana: Wilco en Billy Bragg met Woodie Guthries Eisler On the Go; Admiral Freebee met Admiral For President; Bruce Springsteen met O Mary Don’t You WeepFirst Aid Kit die Emmylou zingen voor Emmylou Harris; en één van mijn absolute favorieten: R.E.M. met Country Feedback, live in 1998 met Neil Young.

 

Week 4 (21/1): De neuroloog die per ongeluk ontdekte dat hij een psychopaat was (Salon)

Heb het maar voor hé: je geeft je familie op als vrijwillige testgroep voor een onderzoek rond dementie, en dan blijkt dat jouw hersenen opvallend veel gelijkenissen vertonen met die van een gewelddadige moordenaar. Jim Fallon doet zijn verhaal ook in deze TED-Talk.

Meer lezen? Op Kennislink vind je een artikel over de verschillen tussen een psychopaat en een sociopaat. Cracked heeft een leuk artikel over James Bonds psychopathische trekjes. Voor het portret van een psychopaat kan je op deze blog ook terecht bij Bonnie & Clyde.

Meer zien? Auteur Jon Ronson heeft het in zijn TED-Talk ook over psychopaten, en vooral over ‘de test’.

Meer horen? Het criminele goede Sword & Scale deed een interview met Jim Fallon, en de podcast Criminal volgde een jonge vrouw die ontdekte dat haar moeder een psychopaat was en dan aan zichzelf begon te twijfelen. (Deel 1 en Deel 2)

Beluister hierbij nummers over psychopaten, tiens: Psycho Killer van The Talking Heads; Cortez the Killer van Neil Young; Song of Joy van Nick Cave & The Bad Seeds; een moderne versie van The Lawson Family door Elephant Micah; en natuurlijk Bonnie & Clyde van Georgie Fame.

 

Week 5 (28/1): De valse valse bekentenis van Thomas Quick (GQ)

Als we dan toch het moordpad opslaan, waarom dan geen omweg langs het waanzinnig vreemde verhaal van misschien-moordenaar Thomas Quick. De meiden van My Favorite Murder vertelden zijn verhaal met minder details en meer hilariteit op hun podcast.

Meer lezen? Een ander bijzonder interessante zaak van valse bekentenissen, maar tragischer en duidelijker dan het mysterie van Quick, speelt zich af in Ijsland.

Beluister hierbij muziek uit het Hoge Noorden: Samskeyti van Sigur Rós, Jóga van Björk (in een prachtige live versie uit 2002), Konungen Och Trollkvinnan van Gjallarhorn; Uglan Mín Fín van Mogil; en natuurlijk Vottikaalina van Hedningarna.

 

Week 6 (4/2): Het moordhotel in Chicago (Harper’s Bazaar)

Allé,nog een seriemoordenaar, en eentje waar we 100% zeker van zijn dit keer: H.H. Holmes die de Wereldtentoonstelling in Chicago aangreep om tientallen mensen om te brengen voor hun geld, maar wellicht ook omdat hij dat gewoon tof vond.

Meer weten? Op Listverse hebben ze een handig lijstje gemaakt met tien dingen die je over Holmes moet weten. En als je tijd hebt, bijvoorbeeld tijdens een lange nachtelijke wandeling in het woud (ofzo): Stuff You Missed in History stopten twee afleveringen van hun podcast tsjokvol feiten over Holmes (deel 1 en deel 2).

Beluister hierbij een jazzke, want dat roept vind ik wel de sfeer op van zo’n ouwerwetse kerel in een stofjas die dienstmeiden ombrengt terwijl hij hen via een kijkgat begluurt (en omdat Ignacio van jazzkes houdt): My Funny Valentine van Chet Baker; Daybreak van Lisa Ekdahl; Fly Me To the Moon van Ella Fitzgerald; Now Or Never van Billie Holiday; en Heigh-Ho van The Dave Brubeck Quartet (jewel, die Heigh-Ho, uit de Disneyfilm van de dwergen in de mijnen).

 

Week 7 (11/2): Hoe kattenliefhebbers via teh interwebz een moordenaar vonden (maar niet konden tegenhouden, wat heel erg is) (Rolling Stone)

Allé, nog eentje, om het af te leren (voorlopig): monsterlijk aandachtsgeile Luka Magnotta (nee, dat is niet zijn echte naam) deed walgelijke dingen met kattekes op YouTube om aandacht te trekken. Websleuths zochten en vonden de man die de filmpjes oplaadde, maar de politie kon hem eigenlijk niet veel maken en wat zijn een handvol dode kittens? Wel, zoals De Zus en ik hen hadden kunnen vertellen: een heel, heel slecht teken. Magnotta studeerde door voor moordenaar, maar werd uiteindelijk wel gevat… in een internetcafé… terwijl hij zichzelf googlede.

Een beetje tegengif nodig? Hier zijn een heleboel dingen over kattekes: Hiroshi de Tabby Cat; de mannen van Cinema Sins en hun kat; hoe katten gevangenissen en Turkse moskeeën beter maken; en tien manieren waarop katten vereerd werden doorheen de geschiedenis.

Beluister hierbij muziek over en door katten, want een beetje vrolijkheid is nodig om Luka Magnotta’s misdaden te verteren (pun intended): Cat Power met The Greatest bij Jools Holland; Peggy Lee met The Siamese Cat Song uit The Lady & The Tramp (met filmclip);  Everybody Wants to Be a Cat uit The Aristocats; een sing-along versie van Be Prepared uit The Lion King door de mild homofobe Jeremy Irons en de bijzonder coole Jim Cummings; en het epische thema van Black Panther door Ludwig Göransson met Baaba Maal.

 

Week 8 (18/2): Ta-Nehisi Coates over het gezicht van Nina Simone (The Atlentic)

Nina werd geboren op 21/2, de perfecte week om het over haar erfenis te hebben dus. Dit artikel werd geschreven naar aanleiding van de casting van de duidelijk biraciale Zoe Saldana als de zeer Afrikaanse, donker gepigmenteerde Simone; en hoe dit soort casting een eigen vorm van white washing is. Meer over deze controverse kan je hier zien. En wil je nog een beetje meer lezen over Simone, dan kan ik dit stuk van de The New York Review of Books aanraden.

Beluister hierbij (of gewoon zomaar) deze vijf nummers van Nina: My Baby Just Cares For Me (in een epische live versie); Mississippi Goddamn (een heel jonge Nina in Nederland); Pirate Jenny (opnieuw live, in 1992); Feeling Good (de superieure versie van de Muse-cover die u kent en kan meebrullen) en I Wish I Knew How To Be Free (in een schitterende versie uit 1976). (En als u die vijf nummers allemaal beluisterd heeft en niet intens verliefd bent op deze vinnige pianiste, waanzinnige vocaliste, briljante songschrijver en machtige activiste… tja. Dan moet u misschien even terug naar week 4?)

 

Week 9 (25/2): Waarom horrofilms nu akeliger zijn dan in het verleden (Aeon)

Of niet? Cracked wijdde maar liefst twee artikels aan ouwe horrorfilms die meer doen griezelen dan moderne varianten: hier zijn er 9, en hier nog eens 5. En ook Interne Keuken wijdde er ooit een goed gesprek aan.

Meer een teeveemens? Dan kan u misschien iets met deze lijst van de 25 akeligste shows van Rolling Stone; of met deze schitterende opener van de traditionele Simpson Halloweenaflevering Treehouse of Horror door Guillermo Del Toro.

Beluister hierbij een paar akelige deuntjes, zoals het thema van Halloween (door Trent Reznor en Atticus Ross); The Carny van Nick Cave & The Bad Seeds; het geluid van een gigantische spin in Shelob’s Lair uit The Lord of the Rings: The Return of the King; Heksensabbath van Boudewijn De Groot (een zeer levendige herinnering uit mijn kindertijd); en Tori Amos’ volstrekt akelige cover van Eminems ’97 Bonnie & Clyde, waarin Mr. M de moord op zijn vrouw Kim beschrijft aan zijn dochtertje.

 

Week 10 (4/3): Vrouwen + fietsen = emancipatie! (The Atlantic)

Tijd voor Wereldvrouwendag, en dus voor feminisme. Vrouwen zaten opgesloten in hun huizen, en naast de post en de broekrok was de fiets een enorme vooruitgang voor veel middenklasse vrouwen. Het waren die vrouwen die uiteindelijk de middelen hadden om ook wetgeving te veranderen, en om vrouwen uit minder gegoede klassen te mobiliseren, dus lang leve blanke middenklasse vrouwen die in bloomers op de fiets brieven naar senatoren op de post gingen doen.

(Dat het helemaal niet zo grappig was als Mary Poppins en ik het voorstellen, vertelt Dave Anthony je in de aflevering van The Dollop die gaat over the night of terror.)

Beluister hierbij enkele baanbrekende vrouwen: Bessie Smith (St. Louis Blues); Aretha Franklin (You Make Me Feel Like a Natural Woman, de versie die Barack Obama deed wenen); Patti Smith (Gloria, de epische live versie uit 1979); Kate Bush (Wuthering Heights); en natuurlijk mijn persoonlijk baanbreker k.d. Lang (Constant Craving).

 

Week 11 (11/3): Een kaart waar je migratiestromen op kan volgen (indy100)

In deze tijden van migratiepactmadness misschien een goeie om alles even in perspectief te plaatsen.

Beluister hierbij een paar Nieuwe Belgen, die we zonder migratie nooit gehad zouden hebben: Intergalactic Lovers (Delay); Gabriel Rios (Gold); NoMoBS & Axel Peleman (Alles op Alles);  Starflam (Ce Plat Pays); en natuurlijk Rocco Granato (Zomersproetjes).

 

Week 12 (18/3): Een fantastische dynamische analyse van de terreurstatistieken wereldwijd

Meer lezen? Ik schreef eerder al blogs over terrorisme in het algemeen, radicalisering in het bijzonder en posts over Daesh mét opvolger en de aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo. Een interessante denkstukje vond ik deze van De Wereld Morgen over drones als terrorisme.

Meer zien? Bobby Ghosh legt in zijn Ted-Talk uit 2012 uit waarom hij toen dacht dat de globale jihad aan het verliezen was. Ook Rudi Vranckx’ vierdelige docuserie IS in het vizier is een absolute aanrader.

Meer horen? The Guardian zet soms long reads op podcast, en deze vond ik heel interessant: The Myth of the Lone Wolf Terrorist.

Beluister hierbij liedjes die je zou kunnen omschrijven als een terroristische actie, zo slecht zijn ze: dat liedje van de Crazy Frog; London Bridge van Fergie; BB Talk van Miley Cyrus (misschien vooral de clip, maar toch); Work van Iggy Azalea; en natuurlijk (met dank aan Bob B.) het Vlaams Belang-anthem Dit is Vlaemsche Grond.

 

Week 13 (25/3): Een interview met Romulu Lukaku (The Players Tribute)

Beluister hierbij het bewijs dat ik niks van voetbal ken: YOU’LL NEEEEVEEEEEEERRRRR WALK AAAAAAAALOOOOOOOOONE!; Spits van Kommil Foo; La copa de la vida van Ricky Martin; De Rode Duivels gaan naar Spanje van Will Tura (en een verzameling voetballers); en natuurlijk het absoluut epische Go West (mocht Luc Nillis zijn vrouw nu mee?).

 

Week 14 (1/4): Het interview van MLK met Playboy (Playboy, dus)

Geen aprilgrap, gewoon een steengoed, heel interessant en lang interview met Martin Luther King. Ik schreef al eerder over King, maar wie toch nog meer wil lezen raad ik dit artikel van The Guardian aan, over de laatste 31 uren van Kings leven; en deze podcast van Stuff You Missed In History Class over de vakbondsstaking die de aanleiding was voor die speech. Als het iets minder ernstig mag zijn, dan is er ook een overzicht van alle straten die naar King genoemd zijn.

Besluiter hierbij muziek die de emancipatiestrijd van King belichaamt: Gil Scott Herons The Revolution Will Not Be Televised; Marvin Gayes Inner City Blues; Public Enemy’s Fight the Power; Common & John Legends Glory; Childish Gambino’s This Is America.

 

Week 15 (8/4): Een gids door het wonderlijke land van fan fiction (The Daily Dot)

Fan fiction is al zo oud als fictie zelf: lezers verzinnen een eigen verhaal op basis van bestaand materiaal. Een vriendelijk mens zou kunnen zeggen dat drie kwart van het oeuvre van Shakespeare, Tolkien en Rowling fan fiction is. (Een leraar Nederlands gaat wellicht voor plagiaat.) En toch is het een volstrekt onbelichte vorm van lectuur, wat dringend geremedieerd moet worden.

Meer lezen? Verdiep je in het romantische verhalen verzinnen bij personages die op zich niet romantisch gelinkt zijn (dat heet dan shipping), en de soms idiote namen die aan zo’n koppel gegeven worden. Ook dit artikel is een interessante aanvulling.

Meer zien? Graham Norton (of iemand van zijn redactie) heeft een voorliefde voor fan fiction, wat resulteert in de confrontatie tussen Daniel Radcliffe en zijn eigen fan fictionsite, en Michael Fassbender en James McAvoy die hun eigen fan art moeten evalueren.

Beluister hierbij een paar treffende hymnes aan helden en idolen: Sylvia Plath (bezongen door Ryan Adams die voor één keer niet te dronken was om live een mooie versie neer te zetten van dit nummer); Vincent (Van Gogh, door Don McLean); Jeroen Brouwers (die een boek schrijft, door De Mens); Spencer Percival (door I Like Trains); en Kevin Carter (door Manic Street Preachers).

 

Week 16 (15/4): Over Richard Spencer, neo-nazi (The Atlantic)

Wat doe je als één van je klasgenoten uit het middelbaar plots een belangrijke speler wordt op het politieke toneel? Als je journalist bent, dan kan je met hem gaan praten. Als hij één van de leiders van de alt-right blijkt te zijn, wordt dat nog belangrijker.

Beluister hierbij een aantal protestsongs: Nina Cried Power (door Hozier met de machtige Mavis Staples in een al even machtige live versie); Aurora met haar schone cover van John Farnhams You’re the Voice; Peter Gabriel en Simple Minds op het concert voor Nelson Mandala’s 70e verjaardag in 1988 met een magistrale versie van Biko; de Bob Dylan-cover Oorlogsgeleerden door Wannes Van de Velde en Roland Van Campenhout; en Natalie Merchants versie van Pete Seegers vakbondslied Which Side Are You On?

 

Week 17 (22/4): Wiliam Shakespeare, schunnige moppentapper (Cracked)

Voor een leraar Engels kan ik moeilijk om Willy heen, en waarom dan niet ineens een artikel over schuine referenties in zijn werk? De leerlingen kunnen dat maar appreciëren, denk ik dan. Het was dat, of Alan Rickman die Sonnet 130 voorleest.

Meer lezen? The Atlantic vergeleek het vocabularium van een aantal moderne rappers waaronder Kanye West met dat van Willy S, en het is rappers 1 – uitvinder van het moderne Engels 0. Buzzfeed heeft een quizje rond verfilmingen van zijn werk; en Cracked lijst ook 6 WTF momenten uit Shakespeares stukken op. Listverse vond nog 9 andere mensen die misschien niet echt bestaan hebben. Wie liever toch iets ernstigs leest, kan terecht op De Correspondent, waar The Taming of the Shrew aanleiding geeft tot een mijmering over vrouwen en boosheid.

Meer horen? In Interne Keuken was Johan Thielemans te gast om het te hebben over de mensen rond Shakespeare; en Frank Albers kwam vertellen over Shakespeare zelf, wie dat dan ook was.

Meer zien? David Tennant legt aan Stephen Colbert het belang van Shakespeare nu uit; NativLang onderzoekt hoe Shakespeare klonk in zijn tijd; en TED-Ed probeert je te overtuigen dat Macbeth het lezen waard is. Jaja, the scottish play. En natuurlijk Histeria’s oninformatieve segment over Shakespeare.

Beluister hierbij deze songs met links naar Willy’s werk: Ralph Vaughn Williams’ O Mistress Mine door Goldberg Vocal Ensemble; Sigh No More van Mumford & Sons live in 2010; Ophelia van The Band; Sonnet 18 door Bryan Ferry; Sonnet 29 door Rufus Wainwright; en deze coole cup song versie van Sonnet 18 door een groep studenten.

 

Week 18 (29/4): Umberto Eco’s tekst over Ur-Fascisme

Want Donald Trump is een fascist, dus deze tekst is super relevant. Bewijs nodig? Bekijk de grappige maar ook goed gestoffeerde en beargumenteerde reeks rond de link tussen trumpisme en fascisme van internetshow Some More News; of als je geen uren vrij hebt dit kort segment uit The Daily Show with Trevor Noah getiteld: Donald Trump’s Fascist Week.

Beluister hierbij enkele nummers over de wereldoorlogen, gewoon om in de sfeer van de toekomst te komen: Marianne Faithfulls brechtiaanse cover van Randy Newmans In Germany Before the War of Kommil Foo’s Nederlandstalige cover Passendale; Itzhak Perlman met John Williams Theme from Schindler’s List; Jef Neves In Flanders Fields live; en natuurlijk Springtime For Hitler uit The Producers.

 

Week 19 (6/5): Kwame Anthony Appiah over westerse beschaving (The Guardian)

Een van mijn favoriete contemporaine filosofen. Check ook zijn TED Talk over hoe religie een westers concept is dat eigenlijk niet echt bestaat.

Beluister hierbij een streepje niet-westerse muziek: Afghaanse qawwali van Nusrat Fateh Ali Khan met Mustt Mustt; Indische sitarmuziek van Ravi Shankar en zijn andere dochter Anoushka met Raag Khamaj; meerstemmige a capella Zulu isicathamiya, populair gemaakt door Ladysmith Black Mambazo, door het Sowetho Gospel Choir met Lelilungelo Ngelakho; de schitterende Tuvaanse keelzang van Huun-Huur-Tu op Ancestors; en Inuït keelzangeres Tanya Tagaq die samenwerkte met Björk.

 

Week 20 (13/5): Het inspirerende maar uiteindelijk vooral droevige verhaal van de man die naar Brazilië wilde dribbelen (Grantland)

Ik schreef eerder al over Wanderlust, maar Richard Swanson had het wel heel erg te pakken. Helaas liep zijn reis niet zoals hij gehoopt had.

Beluister hierbij nummers over wandern: Wanderlust van Paul McCartney; Wanderlust van Björk (live); Come Wander With Me van British Sea Power uit de soundtrack bij de stille film Man of Aran; Hopeless Wanderer van Mumford & Sons; en The Wanderer van U2 en Johnny Cash.

 

Week 21 (20/5): Overal waar Bob Dylan in zijn liedjes geweest is op één handige kaart (Slate)

Als hij nog leeft tegen deze week dan is het op 23/5 Bawbs 179e verjaardag (of daaromtrent). U kan dat ook vieren met een artikel getiteld 10 Musicians Bob Dylan Influenced Who Are Far Superior to Bob Dylan.

Beluister hierbij de beste versies van Dylans nummers, die allemaal covers gaan blijken te zijn: Man With the Long Black Coat (Joan Osborne); It Ain’t Me, Babe (June Carter Cash & Johnny Cash); Mr. Tambourine Man (The Byrds); I Shall Be Released (The Band & Friends voor The Last Waltz); en natuurlijk A Hard Rains A-Gonna Fall (Patti Smith, die zelf niet tevreden was omdat ze niet foutloos zong en opnieuw begonnen is, terwijl dat net perfect is).

 

Week 22 (27/5): Mijn broer bewijst dat het niet allemaal de schuld van de sossen kan zijn (De Profundis)

De Broer heeft een blog waarop hij zijn mening neerschrijft over politiek, het Vlaamse zorgbeleid en muziek. Over de jaren heeft hij heel wat interessante, goede stukken bijeen geschreven. Omdat het normaal gezien deze week verkiezingen zijn (maar in België weet je nooit), dacht ik dat het het juiste moment was om zijn stuk over de vorige verkiezingen van 6 november te gebruiken. Maar er waren nog teksten die ik had kunnen kiezen: over de nuanceringsbond, de boerenkinkels, hoe we moeten omgaan met problematische standbeelden, burgerschap, een lang essay over het basisinkomen, en natuurlijk Het Nihilistisch Manifest. Al had ik net zo goed kunnen kiezen voor Project Ulysses, waarin De Broer Ulyssis van James Joyce leest; of die keer dat hij De Schoonzus traumatiseerde door haar te onderwerpen aan Twin Peaks seizoen 3 aflevering 8.

Beluister hierbij een heleboel Belgische artiesten, want ik ga er van uit dat u op zijn minst mee Ulyssis gaat lezen met De Broer: Arno met Les filles du bord de mer; Arsenal met Longee; dEUS met Slow; Django Reinhardt met Nuages; Get Ready met Requiem 98; Helmut Lotti met Tiritomba; Jacques Brel met Marieke; Monza & Marie Daulne met Ik hou van U / Je t’aime tu sais; The Radios met I’m Into Folk; Think of One met Paletó; Toots Thielemans met Bluesette, The Wallace Collection met Daydream.

 

Week 23 (3/6): Karen Armstrong over islam (Nieuw Wij)

Ik ben een ongelofelijke fan van deze ex-non die van religiestudies haar leven heeft gemaakt. Een groot deel van haar boeken staan te pronken in mijn boekenkast, en haar inzichten dagen uit en contextualiseren wat we denken te weten over religie. De laatste jaren is ze vooral bezig rond religie en geweld, waarover je haar aan het woord kan lezen in dit artikel, maar je kan haar ook bezig horen in gesprek met De Correspondent over de apostel Paulus.

Beluister hierbij enkele christelijke liedjes: God (Tori Amos); Redemption (Johnny Cash), Suzanne (Herman Van Veen); John the Revelator (Depeche Mode); Bakske vol met stro (Urbanus).

 

Week 24 (10/6): Het verhaal van een gangster die geloof gebruikte om trouw af te dwingen (Rolling Stone)

Of een criminele sekte? Soit: palo mayombé is waanzinnig interessant. Ooit wijd ik eens een blogpost aan dat soort menggodsdiensten. Of aan andere moorden die gelinkt zijn aan obscure spiritualiteit.

Beluister hierbij een paar onchristelijke liedjes: Bamba the Poet van Youssou N’Dour (sufi islam); Psalm 104 door Yamma Ensemble (jodendom); Om Namah Shivaya door Krishna Das (hindoemantra); Si’Tsom’Ovi door Clark Tenakhongva (Hopi traditional); en Ik ben God niet van Raymond Van het Groenewoud.

 

Week 25 (17/6): Finding Lisa (The Boston Globe)

Een prachtig artikel waarin het leven van een klein meisje gereconstrueerd wordt en zijdelings het verhaal verteld wordt van een seriemoordenaar, en van de Amerikaanse staat die kleine meisjes zoals Lisa in de steek laat – waardoor de Amerikaanse staat zelf een soort van passieve seriemoordenaar wordt.

Beluister hierbij Angeline (PJ Harvey); Catootje (Wim Sonneveld); Emmylou (First Aid Kit); Lejla (Hari Mata Hari); en natuurlijk Mia (Gorki, mijn favoriete versie).

 

Week 26 (24/6): Alle godsargumenten (weerlegd)

Beluister hierbij enkele filosofische deuntjes: Where Is the What If the What Is In Why? (Moloko); Why Not Nothing? (Richard Ashcroft); Come On You Young Philosophers! (The Strange Death of Liberal England); Hakuna Matata en NATUURLIJK The Philosopher’s Drinking Song!

 

Week 27 (1/7): What I Be Project

Ik heb dit fotografieproject al vaak gebruikt in de les: jonge mensen maken hun zorgen, gebreken, onzichtbare ziektes of de vooroordelen waarmee ze geconfronteerd worden zichtbaar op hun huid. Sterke, mooie, ontroerende en inspirerende portretten waar je alleen maar verbondenheid in kan vinden.

Beluister hierbij een paar liedjes waarin de zanger of auteur hetzelfde doet: Hurt (Nine Inch Nails); Lijmen (Maaike Ouboter); One More Light (Linkin Park); Breathe Me (Sia); I Appear Missing (Queens of the Stone Age); The Show Must Go On (Queen).

 

Week 28 (8/7): Why Romance Novelists Are the Rock Stars of the Literary World (McLeans)

Zo hoort ge het ook eens van een ander. En lees meteen dit artikel over hoe Nigeriaanse romannetjes stiekem feminisme helpen promoten; of bekijk de SNL-skit over Romance Book Stores.

Beluister hierbij de meest romantische muziek aller tijden: Wake Up In New York van Craig Armstrong en Evan Dando; True Love Waits (Radohead); One Day Like This (Elbow); Parce que c’est toi (Axelle Red); Into My Arms (Nick Cave & The Bad Seeds)

 

Week 29 (15/7): Bruce Lees levensadvies: Be Like Water (Brainpickings)

Bruce Lee was niet alleen een martial arts specialst maar een filosoof, en een goeie. Dit artikel van één van mijn favoriete wekelijkse nieuwsbrieven is een mooi startpunt om meer over zijn door zenboeddhisme geïnspireerde filosofie te leren, net als dit stuk over zijn notitieboek van dezelfde auteur.

Beluister hierbij de muziek die mij het meest zen maakt (maar Ignacio zal er misschien eerder gek van worden, dat is goed mogelijk): Weather to Fly van Elbow (in de versie met het BBC Concert Orchestra) klinkt als op je rug in het gras liggen ergens op een verloren lentedag en vormen in de wolken zien; The Long Road van Nusrat Fateh Ali Khan en Eddie Vedder uit de soundtrack van Dead Man Waling (de lange versie van 16 minute) klinkt als verloren lopen door een verlaten dorpje op de heetste dag van de zomer; Childhood 2 (piano versie) van mijn favoriete moderne componist Craig Armstrong klinkt als smeltende ijspegels; de Gymnopédies van Erik Satie klinken als drie zachte dekentjes op een winteravond; en Homeless van Ladysmith Black Mambazo en Paul Simon uit Graceland. Ik ga zelfs geen moeite doen om dat te omschrijven, of wat het met mij doet, want ik kan er nooit recht aan doen.

 

Week 30 (22/7): Can We Trust the Rorschach Test? (The Guardian)

Het antwoord is niet wat ik verwacht had, alleszins.

(Ik schreef zelfs eerder ook al over psychologie, dus als je zo genegen bent: hier is iets over ASS, depressie en angststoornissen.)

Beluister hierbij liedjes over psychologie, want ik heb efkes geen inspiratie meer: Sia zingt over haar angststoornis in Elastic Heart; Nine Inch Nails’ The Lovers gaat over zelfdoding; Nirvana’s Lithium gaat over bipolaire stoornis; Florence Welch zingt over haar eetstoornis in Hunger; en natuurlijk Shine On You Crazy Diamond van Pink Floyd, over Syd Barrett.

 

Week 31 (29/7): In the Blood (The New Yorker)

Als juf godsdienst zijn cryptodieren sowieso iets wat mij fascineert: ze bevinden zich op de grens van mythe, culturele expressie van angsten, folklore, kunst en religie. Weinig cryptowezens zijn zo interessant als de vampier: de bloedzuiger die bij nacht komt en voorkomt in bijna elke cultuur doorheen tijd en ruimte. Wat is het met bleke wezens die zichzelf leeftijdsloos en/of onsterfelijk maken door andermands bloed te drinken? The New Yorker schetst alvast een korte geschiedenis van onze westerse vampyr.

Meer lezen? De BBC heeft een artikel over moderne vampiers en TV Line maakte een lijstje van de 29 beste vampiers op televisie.

Meer zien? TED-Ed beantwoordt de vraag hoe Dracula de beroemdste vampier werd, en je vindt ook de volledige 1922 film Nosferatu (met waanzinnig stomme muziek) op YouTube, want je vindt bijna alles daar. Meer voor een lach dan een rilling? Dan kan je tellen met The Count van Sesamstraat: vleermuizen, minuten, de telefoon en Oscar the Grouch die 17 keer nee zegt.

Meer horen? Missed In History maakte een podcast over de historische nacht waarop Frankensteins monster geboren werd (in de geest van Mary Shelley, weliswaar), en The Dollop wijdde een aflevering aan de Amerikaanse vampierpaniek van de 19e eeuw.

Beluister hierbij: We Suck Young Blood van Radiohead; Lovesong For a Vampire van Annie Lennox; Bela Lugosi’s Dead van Bauhaus; Moon Over Bourbon Street van Sting (gebaseerd op het boek Interview With the Vampire van Anne Rice); en Vampire Heart van Tom McRae.

 

Week 32: Russell Brand over Robin Williams’ leven en dood (The Guardian)

Brand heeft het in deze tekst, naar aanleiding van Williams’ dood, over de verwarring tussen de publieke persona en de eigenlijke persoon, en hoe mentale gezondheid daar een extra bemoeilijkende factor in speelt. Brand is zelf altijd open geweest over zijn eigen problemen met mentale gezondheid, en spreekt zich nog regelmatig uit over het onderwerp, recent nog naar aanleiding van de overdosis van Demi Lovato. In een interview met Stephen Colbert, één van de zeldzame keren dat je Brand aan het werk kan zien met iemand die hem kan volgen én van antwoord kan dienen, promoot hij zijn boek Recovery en freestylet in één klap over de zin van het leven.

Beluister hierbij: Friend Like Me door Robin Williams uit Aladdin; Phil Headways cover van Prince Ali; Nine Inch Nails’ Leaving Hope voor de verworpen score van One Hour Photo (onbegrijpelijk); Keating’s Triumph van Maurice Jarre uit Dead Poets Society; en Williams die live op de Oscars Blame Canada brengt.

 

Week 33 (12/8): Wat kan de radicale hoop van de Crow indianen ons leren? (Knack)

Studiegenote Katrien schreef deze prachtige tekst naar aanleiding van de burgeroorlogen in Oekraïne en Gaza, maar de tekst kanCro je ook iets vertellen over jezelf, vind ik.

Beluister hierbij: Hope van R.E.M.; Hope van Björk; J’ai fait un rêve van Axelle Red; Hoop doet leven van Will Tura; High Hopes van Bruce Springsteen.

 

Week 34 (19/8): Birth of the Uncool (Bitch Media)

Een mooi stukje over Ears With Feet, zoals Amosfans zichzelf noemen, en hoe een idool je wereld groter en rijker kan maken.

Beluister hierbij mijn favoriete nummers van één van mijn favoriete artiesten: Apollo’s Frock (in een prachtige versie met Doughnut Song); mijn favoriete nummer Caught a Lite Sneeze; Precious Things (live in Mountreux in 1991); Spark (over haar doodgeboren kindje, uit haar donkerste album From the Choirgirl Hotel); en het symfonische Yes, Anastasia.

 

Week 35 (26/8): Is Bigfoor Likelier than the Loch Ness Monster (The New Yorker)

Een ongelofelijk interessant stuk over probabiliteit, waarbij fabeldieren gebruikt worden om belangrijke epistemologische concepten uit te leggen.

Mocht kenleer niet uw ding zijn, dan zijn hier nog een aantal dingen over cryptozoölogie, de coolste vorm van zoölogie, van Listverse: Scandinavische folkloredierenhistorische monsters; grotbewoners; en vijver- en meermonsters.

Beluister hierbij: Black Dog van Led Zeppelin; (Don’t Fear) The Reaper van Blue Oyster Cult; Monstertje van Gorki;  Werewolves of London (Warren Zevon); Your Ghost (Kristin Hersh ft. Michael Stipe)

 

Week 36 (2/9): Broken Windows (The Atlantic)

Dit artikel uit 1982 poneert de theorie dat vuile ruimtes vuil gedrag creëren, en omgekeerd: dat nette ruimtes mensen een gevoel van verantwoordelijkheid geven voor hun omgeving en daardoor ook een gevoel van zelfrespect. Er is ondertussen al veel kritiek geformuleerd op de theorie, maar gevoelsmatig kan ik me niet los maken van het idee dat de auteurs op een fundamentele waarheid gebotst zijn. En bij de start van het schooljaar kan het geen kwaad daar extra bij stil te staan.

Meer weten? Cracked heeft een artikel over badass vormen van vandalisme,  en voor TED-Ed buigt Kelly Wall zich over de vraag of vandalisme kunst kan zijn. (Tip voor de kindjes: uw peniskunst is nooit kunst, het is gewoon een lelijk getekende penis.)

Beluister hierbij een paar liedjes over school: Wat heb je vandaag op school geleerd? van De Elegasten; Ruimtevaarder van Kommil Foo; Meester Kunstenaar van Tourist LeMC en Bart Peeters; Meester Prikkebeen van Boudewijn De Groot en Elly Nieman; en Hoofd, schouders, knie en teen op trompet.

 

Week 37 (9/9): De eerste zelfdoding op sociale media (The Guardian)

Niet zo’n fun onderwerp, maar gezien de cijfers in België wel heel belangrijk. Dit artikel van The Guardian kan je ook als podcast beluisteren, en het is een gedetailleerde kroniek van de dood van een jonge vrouw en de manier waarop sociale media haar mentale problemen versterkt en tegelijk minimaliseert.

Al even aangrijpend vind ik de tekst die Stephen Fry op zijn site schreef naar aanleiding van zijn eigen zelfdodingspoging in 2013, Only the Lonely.

Meer lezen? Een lang artikel van Rolling Stone over hoe pesten kan leiden tot zelfdoding, nog eentje over sociale media van ESPN; een opiniestuk over hoe contraproductief het stigma op zelfdoding is van Knack; Making Sense of Suicide with Sylvia Plath op Buzzfeed (verrassend goed); en iets meer fun is deze lijst van Listverse van bizarre en creepy zelfdodingen (want van alles kan een entertainend lijstje gemaakt worden).

Meer zien? Kevin Briggs‘ TED-Talk over leven en zelfdoding; of deze documentaire van The Fifith Estate over de Canadese jongen Chaz Petrella wiens mentale gezondheidstoestand zo slecht was dat hij zelf uit het leven stapte.

Nood aan iets vrolijks? Hier is een heel artikel over het beerdiertje. Never fails to cheer me up. Of de Swedish Chef die popcorn maakt. En ook de luisterlijst is vrolijk: We All Stand Together van Paul McCartney & The Frog Chorus; Ode to Joy door Beaker van The Muppets; Over the Rainbow in de versie van Israel Kamamkawiwo’ole; Come and Get Your Love van Redbone; en Girls Just Wanna Have Fun van Cyndi Lauper.

 

Week 38 (16/9): 7 sleutelmomenten in de geschiedenis van de hiphop (De Correspondent)

De Correspondent heeft heel uiteenlopende medewerkers, en eentje ervan ging kopje onder en kwam boven met bovenstaande stuk. Wil je nog meer lezen? De Correspondent ontkracht ook vier hardnekkige misverstanden over hiphop; en op als startpunt om je muzikale kennis bij te spijkeren zijn hier tien belangrijke hiphop albums. Of je kan genieten van Daniel ‘Harry Potter’ Radcliffe die Alphabet Aerobics rapt van Blackalicious.

Beluister hierbij mijn vijf favoriete Belgische hiphopnummers (zeker niet de beste, gewoon mijn favoriete, sla me niet dood Tine): Wayaaw van NoMoBS; Des hauts des bas van Soul’Art; Papaoutai van Stromae; Gewend van oud-leerling Ikraaan; L’hiver Indien van Baloji in een zalige live versie.

 

Week 39 (23/9): Over Mahna-Mahna, het bekendste liedje van The Muppets, en wat dat met porno te maken heeft (Slate)

De titel zegt het allemaal. Wil je meer? (Begrijpelijk, want The Muppets zijn awesome.) Lees dit artikel uit The Guardian over het maken van The Muppet Christmas Carol, beluister het gesprek in Interne Keuken over de man die model stond voor Animal: of bekijk de alternatieve opening credits voor The Late Show With Stephen Colbert door regisseur Spike Jonze, met een Muppet in een bijzondere cameo.

Nog niet genoeg? Beluister hierbij It’s Not Easy Being Green van Kermit the Frog; Stand By Me door Carl the Mean Big Bunny (*hearteyes*); Scrooge uit The Muppets Christmas Carol (beste. kerstfilm. ooit.); de Nine Inch Snails live (maar te laat); en natuurlijk het oorspronkelijke Mahna-Mahna met de fluo roze koeien uit 1976.

 

Week 40 (30/9): Over het evolutionaire genie van de  dodo (Kennislink)

De dodo is niet alleen bekend omdat hij dood is. Of: jawel, hij is vooral bekend omdat hij dood is, maar er valt veel meer over te vertellen. Net als over die andere lekkere kluif, de Nieuw-Zeelandse kakapo, en veel andere levende wezens die te dom lijken om te leven. Bekijk zeker ook de magische Douglas Adams over kakapo’s en spinnen en hoe alle leven wonderbaarlijk is; of beluister het gesprek bij Interne Keuken over de stinkende scharrelpapegaai.

Beluister hierbij White Rabbit (Jefferson Airplane); Mosquito Song (Queens of the Stone Age); Who’s Gonna Ride Your Wild Horses (U2); Three Little Birds (Bob Marley); Running With the Wolves (Aurora).

 

Week 41 (7/10): Aloha Wanderwell (Atlas Obscura)

Die andere Amelia Earheart, maar dan met een auto in plaats van een vliegtuig.

Beluister daarom vijf nummers over auto’s, waar ik verder geen zak van weet: Drive van R.E.M.; Mercedes Benz van Janis Joplin; Fast Car in de versie van Boyce Avenue en Kina Granis; Road Rage van Catatonia; Monstertruckdriver van T. Raumschmiere.

 

Week 42 (14/10): De gevaarlijkste muziek ter wereld (Atlas Obscura)

Boze jonge mannen blijken boze muziek te maken, wat een verrassing. Maar het artikel zelf is interessant, en gaat voorbij gewone propagandamuziek naar o.a. narcocorrida, nummers die gemaakt worden door en voor drugskartels in Mexico.

Beluister hierbij muziek over drugs, want ik heb echt geen zin om in de bodemloze put van de narcocorrida of de IS-deuntjes te duiken: alcohol in Champagne Supernova (Oasis); cocaïne in WITH_TEETH (Nine Inch Nails); liquid XTC in E Talking van Soulwax; lsd in Purple Haze (Jimi Hendrix, live); en wat niet? in Feel Good Hit of the Summer (Queens of the Stone Age, met gepast bizarre clip)

 

Week 53 (21/10): Waar de Mona Lisa haar glimlach vandaan haalde (The Atlantic)

Is de Mona Lisa echt het meest overgewaardeerde kunstwerk ter wereld? Geen idee, maar ze is wel interessant, al was het maar omdat ze zo gewaardeerd wordt. Hier zin nog twee voorbeelden van hoe ze mensen fascineert: meer dan 300 re-interpretaties van Mona Lisa op Bored Panda, en de link tussen Mona Lisa en de Kardashians.

Beluister hierbij Smile door Judy Garland (in een prachtig ontroerende versie, vind ik persoonlijk); I’m Gonna Laugh You Right Out of My Life van Nancy Wilson; Secret Smile van Semisonic; Laughter In the Rain van Neil Sedaka; Nancy (With the Laughing Face) van Frank Sinatra.

 

Week 54 (28/10): Een statische analyse van het werk van leraar-kunstenaar Bob Ross (538)

Maak kennis met de legendarische Bob Ross, die de Amerikanen leerde schilderen (maar die ik mij ook nog herinner uit mijn jeugd). De vriendelijkste mens ooit, die de vriendelijkste bomen en bergen schilderde, en stiekem ook een heldhaftig soldaat was. Bovenstaand artikel gooit een klad wiskunde over zijn oeuvre, en zelfs ik vond dat interessant.

Meer lezen? MentalFloss verzamelde Bob Ross quotes; Upworthy vertelt over die keer dat Ross een grijs schilderij maakte voor een kleurenblinde fan; en op tumblr vind je een stukje over Ross’ moeilijke relatie met zijn mentor Bill Alexander. Oh, PBS Digital zette hem op muziek in Happy Little Clouds.

Beluister hierbij Paint It, Black in de versie van Vanessa Carlton; Wat is kunst? van Noordkaap; Rene and Georgette Magritte With Their Dog After the War van Paul Simon (in een prachtig breekbare en melancholische live versie); Mona Lisa van Nat King Cole; en Burn It Blue van Caetano Veloso en Lila Downs uit de soundtrack van Frida.

 

Week 45 (4/11): 4chan als voedingsbodem voor president Donald Trump (Medium)

Echt een heel erg interessant stuk. Ik had het al eens met Ignacio gedeeld, maar herhaling kan geen kwaad, dat weet elke leraar. Als compagnon pieces raad ik deze aan: Trolls For Trump en 10 Things Everyone Should Know About Anonymous.

Beluister hierbij voor de sfeer en de gezelligheid een paar liedjes over politiek: De bom valt nooit van Herman Van Veen (over de politiek van angst, in 1983 al); Find the Cost of Freedom van Crosby, Stills, Nash & Young; Laat ons een bloem van Louis Neefs, in een live postuum duet met zoon Günther en Toots Thielemans: Mijne Jezus is ne jood van Willem Vermandere (HELD!); en NATUURLIJK Blank of Zwart van Isabelle (en ja, ik koos voor de niet langer zo politiek correcte versie, gewoon uit nostalgie – wie de nieuwe versie wil horen, je vindt ze hier).

 

Week 46 (11/11): Hoe Auguste Rodin en Rainer Maria Rilke moderne empathie vorm gaven (Brain Pickings)

Empathie is een moeilijk begrip. Hoewel veel psychologen en ethici er van overtuigd zijn dat empathie een heel belangrijke factor is in het vormen van een geweten en het vormen van een eigen moreel besef; is er de laatste jaren ook een tegenbeweging. Beluister op De Correspondent hoe Rutger Bregman overtuigd is door de argumenten van Paul Bloom.

Beluister hierbij een paar liedjes over goed en kwaad: Evil van Interpol; Good Souls van Starsailor; Better Man van Pearl Jam (live, want dat is de enige manier om dit nummer recht aan te doen); Bad van Michael Jackson; en You Got a Friend In Me van Randy Newman.

 

Week 47 (18/11): Why You Won’t Finish This Article (Slate)

That’s a challenge if ever I saw one.

Beluister hierbij Read All About It (Emeli Sandé); The Book of Love in de versie van Peter Gabriel mét orkest (kippenvel); Paperback Writer (The Beatles); Misty Mountain Hop van Led Zeppelin; Author of the Play van Mintzkov Luna.

 

Week 48 (25/11): An oral history of how Jon Stewart took over The Daily Show (Vanity Fair)

In de V.S. is het satirische fake news programma The Daily Show op Comedy Central een fenomeen. Heel wat (jonge) Amerikanen gebruikten dit humoristische programma als hun voornaamste bron van informatie, en onder Jon Stewarts redactie groeide het programma uit tot één van de belangrijkste stemmen in het Amerikaanse medialandschap. Stewart ging op pensioen op een boerderij waar hij pleegouder is voor mishandelde dieren. Opvolger Trevor Noah zocht en vond een eigen stem, die meer de kaart trekt van humor en diversiteit. Christian Science Monitor heeft een kwis om te testen hoe vertrouwd je bent met TDS, voor het geval je daar nood aan hebt.

Meer zien? Jon Stewart over het geschenk dat The Daily Show was; Vox over waarom The Daily Show wel moest veranderen onder een nieuwe president; en correspondent Jason Jones heeft het record voor het meest aanklachten tijdens zijn periode bij TDS – zie hier waarom. Colbert deed in 2017 een reünie met een aantal correspondenten en Stewart op zijn eigen talk show The Late Show With Stephen Colbert. Deel 1 zie je hier, en dan is het een kwestie van doorklikken.

Beluister hierbij End of the World News (Dose Me Up) (Tom McRae); More News From Nowhere (Nick Cave & The Bad Seeds); Bad News (Eels); Talk Show Host (Radiohead); en Stephen Colbert zingt Sleep Through the Static met Jack Johnson.

 

Week 49 (2/12): Neil Gaiman is pro freedom of icky speech (Neil Gaiman)

In bovenstaande tekst verdedigt één van mijn favoriete auteurs, levend en dood, het recht om walgelijke meningen te hebben, en de plicht van vrije burgers om dat recht te verdedigen. Op zich een interessante denkoefening, want zijn er geen vormen van icky speech die we toch liefst verboden zouden zien?

Meer Gaiman? Lees I, Cthulhu van Gaiman; of luister naar Gaiman die een fragment voorleest uit zijn prachtige The Ocean At the End of the Lane. Kijk hoe Gaiman voorleest uit inzendingen voor Bad Gaiman, collega auteur Art Spiegelman (hij van Maus) interviewt of een commencement speech geeft. Buzzfeed heeft ook nog 14 feitjes over Neil Gaiman voor je, en je kan ook Margaret Atwood (zij van The Handmaid’s Tale) lezen over Gaimans denken over de dood (in haar recensie van Gaimans The Graveyard Book). Nog niet genoeg? Koop American Gods, één van de beste boeken die ik ooit mogen lezen heb.

Beluister hierbij: Raven Star van Lunascape (Stardust); Tear In Your Hand van vriendin Tori Amos (Sandman); de End Credits van Coraline; The Problem With Saints van en door Gaiman zelf; en Gaiman en echtgenote en zangeres Amanda Palmer met Psycho.

 

Week 50 (9/12): Swallowed by a Whale (Salon)

Prachtig stuk waarin de auteur op zoek gaat naar bewijs voor verhalen over zeevaarders die opgegeten werden door walvissen.

Beluister hierbij: Starving In the Belly of a Whale van Tom Waits; Belly of a Whale van Tom McRae; Jona van Flowers For Breakfast; Down By the Water van PJ Harvey; The Mighty Whale and Abraham van Catherine Feeny.

 

Week 51 (16/12): Jane Austen Is Everything (The Atlantic)

Not an overstatement. Meer bewijs nodig? Luister naar Sarah Pascoe en Lucy Worsley in gesprek over hoe moeilijk het is Austen aan te passen aan een modern publiek, de aflevering van Stuff You Missed In History Class over Austen, of bekijk Crash Course: Literature over Pride & Prejudice  en de politieke analyse die erin vervat ligt.

Beluister hierbij de hele soundtrack van Pride & Prejudice (2005) met de prachtige muziek van Dario Marianelli; Song For a Siren van The Jane Austen Argument; Did You Not Hear My Lady? uit Emma; No Life Without Wife uit de semi-Bollywood adaptatie Bride & Prejudice; en Bridget’s Theme uit Bridget Jones’ Diary.

 

Week 52: Judith Butlers theorie over gender uitgelegd aan de hand van kattekes (Binary This)

Of, ernstiger: een overzicht van het non-binary spectrum door Vox.

Beluister hierbij Ik zal altijd van je houden van Will Ferdy; She Keeps Me Warm van Mary Lambert (met de prachtige clip); Jesus To a Child van George Michael; Glad To Be Gay van Tom Robinson (in deze versie zonder zijn band); At Seventeen by Janis Ian

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s