82. Zijn de ouders van Mawda (mee) verantwoordelijk voor de dood van hun kind (en maakt dat De Wever minder polariserend)?

mawda

Dit is Mawda Shamdin. Ze werd twee jaar oud. Bart De Wever begrijpt niet waarom het polariserend is haar ouders er van te beschuldigen dat dit hun eigen fout is.

 

“Ik zou niet weten wat er polariserend is aan mijn uitspraken. De emoties en sentimenten worden naar mijn mening hier misbruikt voor politieke doeleinden. Het is niet de eerste keer dat de dood van een kind wordt aangehaald om een opengrenzenbeleid te promoten.”

Dit is Bart De Wever op 25 mei, naar aanleiding van zijn eerdere uitspraken rond het meisje Mawda (2) dat tijdens een politieachtervolging neergeschoten werd en overleed aan haar verwondingen.

De partijvoorzitter van NV-A is verward en vraagt om verduidelijking. Welaan, meneer De Wever, u vraagt? Wij draaien.

1. De vlucht

Mawda Shamdin was nog niet geboren toen haar ouders in 2015 het Noord-Iraakse Ranya verlieten, bang voor de oprukkende troepen van IS enerzijds, en de Turkse bombardementen op PKK-stellingen anderzijds. Hun zoontje, Mohamed, was net geboren. Naast de dreiging van geweld was er ook het conflict tussen de Iraakse overheid en de Koerdische Regionale Regering, waardoor lonen van ambtenaren en militairen zoals Mawda’s vader niet meer werden uitbetaald en de economie instortte. Grootvader Ali Ahmed betaalde de huur van hun appartement, en uiteindelijk ook hun reis naar Europa.

Migratie-expert Bengin Hadj zegt over dit moment:

“De stad kreeg zowel een oorlog als een economische crisis over zich heen. Bijna alle gezinnen gingen door een financieel dieptepunt en rondom de stad heerste een gevaarlijke oorlogssituatie. Iedereen leefde in overlevingsmodus en ik twijfel er niet aan dat veel inwoners er op z’n minst aan dachten om te vluchten. Op dat moment hangt natuurlijk veel af van je persoonlijke situatie. Ik kan me voorstellen dat een wat ouder koppel beslist om te blijven, maar dat een jong gezin met een kindje zich uit die uitzichtloze situatie wil trekken en in Europa een betere en veiligere toekomst wil uitbouwen, snap ik heel goed.” [x]

En gezien de rellen van 2017 in Ranya en de totale willekeur aan politiek gemotiveerde arrestaties nadien, had het gezin gelijk om te vertrekken uit het gebied.

Wij vergeten gemakshalve ook wel eens dat Irak al in oorlog is sinds 2002, en de staat nooit helemaal werd heropgebouwd na de ‘bevrijding’ door de V.S. en haar bondgenoten. De Koerden, die zichzelf omschrijven als ‘een volk zonder land’ (hun territorium ligt verspreidt over Irak, Iran en Turkije en nergens worden ze gezien als volwaardige autonome burgers, zoals Vlaanderen in België wel erkend wordt), leven sowieso op gespannen voet met hun respectievelijke overheden.

 

De familie riep de hulp in van Koerdische mensensmokkelaars. Stef Janssens, expert in mensensmokkel bij het migratiecentrum Myria, omschrijft hen als “de best georganiseerde, maar ook de meest agressieve organisaties”.

 “Koerdische mensensmokkelaars behandelen hun ‘klanten’ als goederen en gaan daarbij brutaal en mensonterend te werk. Het is niet uitzonderlijk dat ze mensen met messen bedreigen. Wij beschikken over informatie over een Koerdische mensensmokkelaar die een groep mensen dwong om in een ijskoude koelwagen te stappen. Toen enkele personen dat weigerden, trok de smokkelaar zijn mes en dwong hij de weigeraars om aan boord te gaan. … Hun omzet is zeer aanzienlijk. Uit een van onze onderzoeken blijkt dat een smokkelnetwerk in negen maanden tijd een vermogen van meer dan drie miljoen euro genereerde. De toplui verblijven veelal in Groot-Brittannië, waar zij hun miljoenenopbrengsten investeren in restaurants en carwashes: handelszaken die voorlopig door het Britse gerecht met rust worden gelaten. … Als een vrouw onvoldoende geld heeft om het volledige traject te betalen, zal de smokkelaar niet twijfelen om haar te verkrachten.” [x]

De familie Shamdin betaalde de organisatie 15.000 à 20.000 euro per persoon voor de tocht naar België. De overzet naar Groot-Brittannië, het eigenlijk doel van de reis, moest later nog apart betaald worden. Veel vluchtelingen zoeken Groot-Brittannië op omwille van de reeds bestaande netwerken (waar soms familieleden eerder gebruik van maakten) en de gebrekkige identiteitscontroles. Het is gemakkelijker om er te verdwijnen dan in België.

 

In de lente van 2016 vroeg de familie asiel aan in Duitsland. Er kwam ook een dochtertje bij: Mawda werd geboren op de vlucht. Ze reizen door naar Groot-Brittannië omdat ze familie hebben in Londen en Birmingham, maar na hun registratie daar worden ze teruggestuurd naar Duitsland, het eerste ‘veilige land’ waar ze administratie hebben. In april 2017 wordt hun asielaanvraag afgewezen. Ze komen terecht in het noorden van Frankrijk, in de buurt van Duinkerken. Daar stoten ze weerom op Koerdische mensensmokkelaars.

Er volgen nog enkele pogingen (hoeveel is niet duidelijk, bronnen van De Morgen spreken van drie), en twee arrestatie.

Mawda en haar familie verbleven sinds een maand en half in de sporthal van het Noord-Franse Groot-Sinten. In de sporthal verbleven tot de ontruiming na de dood van Mawda zo’n 260 mensen, rond de hal nog eens een kleine 300. De overgrote meerderheid van hen zijn Iraakse en Iraanse Koerden. Enkele van hen waren ook passagier in het bewuste busje.

 

 

2. De feiten

In de nacht van 16 mei vertrekt een busje vanuit Groot-Sinten richting Doornik. Er zaten zestien alleenstaanden in de bestelwagen volgens een bron van De Morgen, en dan twee gezinnen met elk twee kinderen. Een van die gezinnen is dat van Mawda.

Het busje wordt achtervolgd door de politie. De vader van het andere gezin, Abdullah, beweert dat één van de passagiers het achterraam van de bestelwagen stuk geslagen had en hij zijn kind voor het raampje toonde aan de politie. [x]

Het busje rijdt op de E42 ter hoogte van Bergen. Volgens de passagiers wordt er dan geschoten (het parket moet dit nog verder onderzoeken). De passagiers waarschuwen de bestuurder dat er een gewonde is, en die rijdt een parking op. De vader stapt uit en vraagt om een ambulance voor zijn dochter, een agent trekt zijn wapen en dwingt de vader op de grond. De moeder van Mawda wil meerijden in de ambulance. Zij wordt opgepakt.

Volgens de politie zou het kunnen dat de chauffeur tussen de gearresteerde passagiers zit, maar wordt zijn identiteit verzwegen uit angst. Volgens de passagiers sprong de chauffeur uit het busje toen het tot stilstand kwam, en is hij weggevlucht.

De migranten worden gearresteerd en enkelen van hen krijgen een bevel tot uitwijzing op 17 mei, een dag later.

De achtervolging heeft één uur geduurd. Vijftien politiewagens vervoerden een dertigtal agenten. Geen enkele mensensmokkelaar werd geklist of herkend.

Mawda is dood.

 

 

3. Het dode meisje

Mawda was twee jaar oud. Ze was nog niet geboren toen haar ouders vluchtten uit Noord-Irak, pas geboren toen haar ouders asiel aanvroegen in het Duitsland van Angela Merkel.

Nadat de chauffeur het busje stopte, nadat de passagiers uit het busje kwamen, nadat de moeder en vader van Mawda werden gearresteerd, bleek Mawda dood.

 

Eerst werd er gezegd dat er een hoofdwonde was. Misschien had de chauffeur roekeloos en driest gereden, en had het meisje haar hoofd gestoten. Peuterhoofdjes zijn fragiel. Kleine meisjes zijn breekbaar.

Dan kwam het parket met een nieuwe verklaring: het was een schotwonde, maar het kwam door een verdwaalde kogel. Wettelijk gezien spreekt men over ‘een verdwaalde kogel’ als er sprake is van kruisvuur (waarbij twee legertroepen tegenover elkaar staan) of vreugdeschoten (waarbij in de lucht geschoten wordt en een kogel neervalt op een omstander). Was het vreugdevuur waar de agenten in ontstaken omdat ze op het punt stonden het busje in te halen? Was dat busje een vijandig leger?

De derde verklaring dan maar: het was een ongeluk. Het wapen was ‘per ongeluk’ afgeschoten. Had de agent het wapen dan ook ‘per ongeluk’ getrokken tijdens de achtervolging, en ‘per ongeluk’ op het busje gericht en ‘per ongeluk’ de beveiliging van het wapen ontgrendeld?

 

Waarom schiet de politie op een busje vol vluchtelingen?

Misschien zit de verklaring in wat Stef Janssens vertelt over het gedrag van de mensensmokkelaars:

“De smokkelaars zijn bijna altijd gewapend: met messen, soms ook met vuurwapens. Vrachtwagenchauffeurs die te dicht in de buurt komen, worden vaak hardhandig aangepakt en als een andere bende van de parking gebruik wil maken, moet daarvoor een fors bedrag betaald worden. Regelmatig breken er gevechten uit tussen rivaliserende bendes en er zijn ook al meerdere confrontaties geweest met de politie. De smokkelaars deinzen er niet voor terug om met hun bestelwagens op politie-combi’s in te rijden en in het verleden was er ook al een poging tot doodslag waarbij smokkelaars een agent omver wilden rijden.

Dat is de context waarbinnen de tragedie van het meisje Mawda zich heeft afgespeeld. Het leven van Mawda was in handen van mensensmokkelaars die steeds driester te werk gaan en enkel geïnteresseerd zijn in geld.” [x]

Misschien heeft het te maken met het beleid van de bevoegde ambtenaren: minister Jan Jambon (NV-A) op Binnenlandse Zaken en staatssecretaris Theo Francken (NV-A) op Asiel en Migratie? Zij gebruiken een  law & order: wie zich aan de wet houdt is veilig, wie zich niet aan de wet houdt is een crimineel. Een crimineel moet gevat en bestraft worden, zodat het veilig blijft voor wie zich wel aan de wet houdt. Binnen die logica is Mawda, door toedoen van haar ouders, een crimineel.

Misschien had Mawda gewoon pech?

 

 

4. De Wever & de kritiek

Enter Bart De Wever. Terwijl het land probeert om te gaan met zoveel vragen en zoveel elkaar tegensprekende antwoorden doet de partijvoorzitter, burgervader en volksvertegenwoordiger een interview met VTM Nieuws over het verblijfsstatuut van de ouders van Mawda tijdens het gerechtelijk onderzoek.

“Er is een hele voorgeschiedenis aan dat Iraakse gezin”, vertelde De Wever aan VTM NIEUWS. “Die zijn in Duitsland asiel komen vragen. Wederrechtelijk zijn die dan naar Engeland gegaan. Die zijn daar uitgewezen, terug naar Duitsland gebracht. Hun asiel is daar blijkbaar afgewezen eind vorig jaar en sindsdien zijn die al drie keer gepakt in ons land, terwijl ze wederrechtelijk terug naar Engeland wilden gaan. Een van die keren zelfs met hun kinderen in een koelwagen. Dan moet je – hoe tragisch de dood van een kind ook is en een kind is per definitie onschuldig – de verantwoordelijkheid van die ouders in beeld durven brengen. Spreken over die mensen als loutere slachtoffers, dat vind ik niet correct.” [x]

Ook voornoemde betrokken minister Jambon en staatssecretaris Francken lieten van zich horen, en wezen op ‘ouderlijke verantwoordelijkheid’ en ‘de risico’s die de ouders genomen hadden’.

Hierop volgde een (twitter)storm aan kritiek op de uitspraak van De Wever. Die werd omschreven als “het meest onmenselijke dat we in Belgische politiek al gezien hebben”, “ongepast en respectloos” en “degoutant”.

Maar De Wever zelf? Die viel een beetje uit de lucht: Ik zou niet weten wat er polariserend is aan mijn uitspraken.

 

 

5. De polarisatie

Wel, polarisatie zit hem vaak in hoe je taal gebruikt. Bijvoorbeeld: als ik zeg over een leerling dat die wél goed heeft opgelet, dan bedoel ik eigenlijk ‘er zijn er anderen die niet goed hebben opgelet’. Die implicatie is evenveel de boodschap van mijn uitspraak als wat ik eigenlijk gezegd heb.

De Wever is een trotse openlijke student van de grote Romeinse retorici en politici, die hij met enthousiaste quote in het Latijn. Hij is dus vertrouwd met de manier waarop je taal kan manipuleren om mensen iets te laten horen dat je eigenlijk niet gezegd hebt. In de filosofie, waar ik een trotse en openlijke student van ben, noem je dat sofisme: heel goed zijn in redeneren maar niet op zoek zijn naar de waarheid, maar naar het overtuigen van je toehoorder.

En als je niet op zoek bent naar de waarheid, zijn alle trucs uit de retorica toegestaan.

 

Laten we eens kijken naar wat Bart De Wever in dat VTM Nieuws interview liet optekenen:

Er is een hele voorgeschiedenis aan dat Iraakse gezin.

Op zich is dit irrelevante informatie: er is een hele voorgeschiedenis aan elk gezin, aan elke mens zelfs. Er is een hele voorgeschiedenis aan Bart De Wever: ooit was hij gezellig dik met waterige oogjes en deed hij mee aan De Slimste Mens. Nog daarvoor was hij erg goed in het debatteren met Vlaams Blokkers. Nog daarvoor was hij de kleinzoon van collaborateurs. Hoe ver gaan we terug?

Maar hij doet al twee heel interessante dingen: het is geen gewone voorgeschiedenis, maar een hele voorgeschiedenis. Het is veel. Dat zet de toon: die mensen hebben geen verleden zoals wij allemaal een verleden hebben, het is een verleden.

Hij omschrijft de papa en mama van Mawda, haar broertje en het meisje zelf ook niet als ‘het gezin Shamdin’ of ‘de familie van Mawda’. Namen gebruiken humaniseert: een naam is een mens. Bij een naam kan je een gezicht bedenken, een belevingswereld, een toekomst. Maar bij dat Iraakse gezin wordt dat moeilijker: er wordt benadrukt dat ze niet zijn zoals wij, zoals ‘het gezin De Wever’ of ‘de familie van Bart’. Ze zijn niet ‘dit Vlaamse gezin’, ze zijn dat Iraakse gezin.

Voor wie denkt: dat is een beetje vergezocht, juffrouw. Het is 29°C op mijn appartement, ik ben dit zonder enige voorbereiding aan het schrijven, mijn boeken over logica staan gewoon in de kast, ik heb net ietsje teveel soep binnen… en ik kan dat er uit pikken. Wat zou een man, een getrainde politicus die zijn kennis van de retorica met enthousiasme etaleert, dan niet in staat zijn om op het moment zelf een goed sofisme boven te halen? Onderschat de burgervader niet.

Maar bon: er is dus al gepolariseerd, bewust of onbewust. We hebben twee polen: dat Iraakse gezin met haar hele voorgeschiedenis en wij, die een normaal verleden hebben.

 

Die zijn in Duitsland asiel komen vragen.

Op het eerste zicht lijkt er niks mis met deze zin. Maar opnieuw gebeurt er hier iets heel slims: komen vragen.

De ideologie van NV-A en een groot deel van haar kiezers zet twee soorten mensen tegenover elkaar: de werkers en de profiteurs. Degenen die verdienen, en degenen die krijgen. Degenen die iets bereiken, en degenen die alles in de schoot geworpen krijgen.

De NV-A kiezer ziet zichzelf als een werker, wiens harde werk niet beloond wordt omdat het geld dat herverdeeld wordt via de belastingen (haar geld, waar zij hard voor gewerkt heeft) gaat naar mensen die daar niks voor hoeven te doen. Dat is onrechtvaardig. De NV-A kiezer vindt dat ze recht heeft op haar geld, en diegene die dat geldt krijgt via herverdeling (de werkloze, de langdurige zieke, de arme, de asielzoeker,…) heeft er geen recht op. Meer zelfs: als die ook geld willen, dan moeten ze er – zoals de NV-A kiezer – voor werken. (Ik kom hier later nog op terug.)

Dat is een volstrekt legitieme ideologie, maar ze vertrekt vanuit een inherente polarisatie. En met zijn uitspraak zet De Wever de ouders van Mawda meteen in de tweede categorie: de vragers. Ze hebben geen recht op dat asiel, ze hebben geen verdienste waarop dat asiel zou geschonken kunnen worden.

En dat verduidelijkt hij in wat volgt:

Wederrechtelijk zijn die dan naar Engeland gegaan. Die zijn daar uitgewezen, terug naar Duitsland gebracht. Hun asiel is daar blijkbaar afgewezen eind vorig jaar en sindsdien zijn die al drie keer gepakt in ons land, terwijl ze dus wederrechtelijk terug naar Engeland wilden gaan.

Wederrechtelijk betekent zonder toestemming van de rechthebbende. Als je de schaar van je collega neemt zonder toestemming dan is dat niet ‘ongevraagd lenen’, maar ‘wederrechtelijk’ en dus diefstal. In dit geval verblijft het gezin Shamdin wederrechtelijk in Engeland (zonder de toestemming van Engeland).

Het is een heel archaïsche term, maar ze heeft het voordeel dat ze het woord recht bevat. Denk aan Jambon en Francken, en law & order.

Hier zit de derde polarisatie: die tussen de burger die de wet respecteert, en de illegaal die iets doet dat niet mag. De crimineel.

De Wever zegt hier eigenlijk: dat Iraakse gezin heeft een hele voorgeschiedenis van asiel vragen maar dan toch de wet breken en dus crimineel zijn.

 

Een van die keren zelfs met hun kinderen in een koelwagen.

Het is al niet erg genoeg dat ze tijdens hun criminele pogingen om Engeland te bereiken gearresteerd werden en desondanks opnieuw probeerden, maar een van die keren was het zelfs met hun kinderen in een koelwagen.

Een mens zou die zin kunnen lezen en denken – zoals veel van de critici van De Wever deden – “Wat maakt een mens zo wanhopig?” We gaan er immers allemaal vanuit dat ouders om hun kinderen geven. In dit geval zou het zelfs logisch zijn om aan te nemen dat Mohamed en Mawda deel uitmaken van waarom de ouders Shamdin zo graag ergens anders, ergens ver weg van het oorlogsgeweld van Noord-Irak, een nieuw begin willen maken. Waarvoor vluchten mensen, zo hardnekkig en zo ver, dat zelfs een trip in een koelwagen een rationele keuze wordt?

Een mens zou ook kunnen denken, de bovenstaande paragrafen indachtig, dat die ouders helemaal niet wisten dat hun vervoermiddel een koelwagen zou zijn maar dat de Koerdische mensensmokkelaars (door de experts omschreven als gewelddadig en meedogenloos) hen er toe dwongen om in te stappen. Misschien gebruikten ze geweld, of bedreigden ze de kinderen? Kleine Mawda, met haar fragiele schedel…

Bart De Wever leest die zin en denkt: Tja, als je al bereid bent je kind in een koelcel te steken, dan zal je wel een slechte ouder zijn.

En dat is de implicatie van die zin: de ouders van Mohamed en Mawda zijn slechte ouders. Als de kinderen van slechte ouders iets overkomt, dan is dat de fout van de slechte ouders.

En hier is dan de vierde polarisatie: de goede ouders, die hun kind nooit in een koelwagen zouden steken om te vluchten voor geweld en een nieuwe toekomst op te bouwen in een veiliger en welvarender land, tegenover dat criminele, profiterende Iraakse gezin met hun hele voorgeschiedenis van slecht ouderschap.

 

Ja, dan moet je – hoe tragisch de dood van een kind ook is en een kind is per definitie onschuldig – de verantwoordelijkheid van die ouders toch in beeld durven brengen.

Let hier vooral op de zinsconstructie: de hoofdzin en de bijzin. Eerst de hoofdzin:

Ja, dan moet je de verantwoordelijkheid van die ouders toch in beeld durven brengen.

Hier zitten opnieuw twee sleutelconcepten uit ideologie van NV-A in: verantwoordelijkheid en moed.

Verantwoordelijkheid is zo’n woord dat alles zegt, en niets. Verantwoordelijkheid betekent: ik leg verantwoording af voor mijn daden. Ik kan zeggen wat ik waarom gedaan heb, en als dit fout blijkt te zijn dan neem ik de gevolgen van die daden op mij.

De ouders vertrokken uit Irak. De ouders keerden niet terug na hun asielaanvraag. De ouders pleegden criminele feiten. Het gevolg van al die daden, is dat hun kind stierf. Het is dus hun verantwoordelijkheid: vader en moeder Shamdin zijn verantwoordelijk voor de dood van Mohameds zusje Mawda.

 

Bart De Wever is hier moedig. Hij durft te zeggen dat dit slechte ouders zijn, en dat als ze betere ouders waren geweest hun kind nog had geleefd. Dat is de implicatie uit het voorgaande. Hij durft het niet letterlijk zo te zeggen, want hij weet dat hij dan moet toegeven dat hij het gezegd heeft. Nu kan hij zich omdraaien, grote ogen trekken en zeggen Ik zou niet weten wat er polariserend is aan mijn uitspraken.

Hij durft dus, in tegenstelling tot al die mensen die dat niet durven. En waarom durven die dat niet? Wel, omwille van de bijzin:

hoe tragisch de dood van een kind ook is en een kind is per definitie onschuldig

Die andere mensen, die mensen die niet durven (hoe noem je dat ook weer? lafaards?), durven niet omdat ze emotioneel zijn door de tragiek van de dood van een onschuldig kind. Let hier opnieuw op het ontbreken van een naam: niet ‘de dood van Mawda’ of ‘het overlijden van Mawda’ of zelfs niet ‘dit kind’. Nee, een kind. Een kind zonder naam, zonder gezicht, zonder hobby’s, zonder toekomst. Een kind.

De dood van Mawda, twee jaar oud, die nooit anders geweten heeft dan op de vlucht zijn, is een bijzin in de redenering van De Wever.

En opnieuw zit hier een polarisering in: een kind is per definitie onschuldig. Als het kind onschuldig is, wie is er dan schuldig? De Wever benoemt maar één partij: dat  criminele, profiterende Iraakse gezin met hun hele voorgeschiedenis van slecht ouderschap dat verantwoordelijk is voor de dood van een kind.

 

Spreken over die mensen als loutere slachtoffers, dat vind ik niet correct.

En dan de kers op de taart: ze zijn niet ‘loutere’ slachtoffers. Wat zijn ze dan wel? Daders.

Daders van wat, precies? Oh ja, wederrechtelijk verblijven in een land.

 

 

6. De gespeelde onschuld

De Wever zegt:

“Ik zou niet weten wat er polariserend is aan mijn uitspraken. De emoties en sentimenten worden naar mijn mening hier misbruikt voor politieke doeleinden. Het is niet de eerste keer dat de dood van een kind wordt aangehaald om een opengrenzenbeleid te promoten.”

Ik hoop dat uit voorgaande blijkt dat er ook politieke doeleinden zijn achter het interview van Bart De Wever met VTM Nieuws: het bekrachtigen van de NV-A ideologie, en het kaderen van dit incident – dat eventjes buiten dat kader dreigde te vallen omdat iedereen het zo erg vond voor tweejarige Mawda dat ze zomaar neer gekogeld was – binnen die ideologische krachtlijnen van verantwoordelijkheid, verdienste, het eigen volk en law & order.

Door de aandacht te verleggen van het onschuldige slachtoffertje naar de ouders, en hen binnen dat ideologisch kader af te schilderen als buitenlandse criminelen die zelf verantwoordelijk zijn voor de dood van hun kind, leidt hij de aandacht af van Jan Jambon en zijn law & order beleid, en de gevolgen van de retoriek van Francken op Asiel en Migratie.

In het verleden zou de NV-A, vanuit de oppositie, geschreeuwd hebben om vijf minuten politieke moed van de betreffende ambtenaren om hun verantwoordelijkheid te nemen. Nu blijft het op dat vlak oorverdovend stil. Het is immers niet de verantwoordelijkheid van Jambon en Francken, maar van de mama en papa van Mohamed en Mawda.

En hier is the kicker, het gif zit in de staart: Het is niet de eerste keer dat de dood van een kind wordt aangehaald om een opengrenzenbeleid te promoten.

NIEMAND heeft iets gezegd over een opengrenzenbeleid, behalve Bart De Wever.

 

 

Bronnen:

Het leven van peuter Mawda: kort verhaal, lange lijdensweg (De Morgen)

Bart De Wever: “Ouders van Mawda zijn niet enkel slachtoffer” (De Morgen)

Verdwaalde alleen de kogel of is de hele waarheid zoek? Vier vragen over de rol van politie en gerecht in de zaak van de kleine Mawda (De Morgen)

Vermoedelijke smokkelaars van Mawda vrijgelaten (De Standaard)

De Wever: “Ouders Mawda niet enkel slachtoffers” (VTM Nieuws)

Advertenties

30 gedachtes over “82. Zijn de ouders van Mawda (mee) verantwoordelijk voor de dood van hun kind (en maakt dat De Wever minder polariserend)?

  1. De term “mensensmokkelaar” is op zichzelf een listige truc. De verhalen daarover worden niet gestaafd of gaan over feiten uit het verleden in andere omstandigheden, andere nationaliteiten, maar op zijn minst over andere mensen. In dit geval wist de politie niets, dus zijn praatjes achteraf al meteen ongeldig.
    Met een omzet van drie miljoen vlucht je trouwens niet in de slechtste bestelwagen die er te krijgen is op de markt, een oude Fiat Ducato. Dat was ook al een onwaarschijnlijkheid.
    De achtervolging van een oude Fiat duurde erg lang ? Het enige met nog minder paardenkracht is een fiets, bij wijze van spreken.
    Maar soit, ik wou het hebben over het gebruik van het woord “mensensmokkelaar”.
    Stel jezelf voor in oorlogsgebied (Iraaks Koerdisch gebied). Er zijn bombardementen en oorlogschaos. Je wil weg met je gezin. Waar moet je heen ? Hoe moet je het doen ? Je hebt een gids nodig. Je kan niet anders. Als omgekeerd een journalist naar oorlogsgebied trekt maakt die altijd gebruik van een gids. Die leidt hen door de plaatsen, kent mensen, regelt alles. Journalisten noemen dat een “fixer”. Maar wanneer een fascistisch beleid een doodslag wil verschonen waaraan ze zelf schuldig zijn zullen ze het woord “gids” niet gebruiken, maar het woord “mensensmokkelaar”, en het meteen verbinden aan de laagste misdaadwereld, met uitleg over gruweldaden die voorheen gebeurd zijn, vermeldingen over wapens en doodslag. Verkrachting is bvb een woord dat altijd erg goed scoort en verdere overweging uitschakelt. Nochtans wist de politie dit allemaal hoegenaamd niet op het moment dat de kogel werd geschoten.
    Eender wie kon in de bestelwagen gezeten hebben. Niemands leven was bedreigd. Het enige gevaar waren het roekeloos rijgedrag, waar daags tevoren de Heer Jambon zich zélf schuldig maakte aan een snelheidsovertreding. Mocht de politie dan eigenlijk ook de Heer Jambon neerknallen ?
    De Wever is de meest geslepen demagoog en manipulator die België ooit gekend heeft.

    Liked by 1 persoon

  2. Heel, heel goed. Net als veel anderen heb ik uw denk-, opzoek- en puzzelwerk omtrent de trotse openlijke student van de grote Romeinse retorici en politici gedeeld op Facebook. Het maakt best wat los. Ook uw blogpost over Kanye West is knap. Bedankt.

    Like

    1. Hier kan ik me achter scharen. Gezien de soep evenwel een klein tikfoutje: “De Wever is een trotse openlijke student van de grote Romeinse retorici en politici, die hij met enthousiaste quote in het Latijn.” -> enthousiasme?

      Liked by 1 persoon

  3. Ik heb nog niemand horen zeggen dat zij die arme vluchtelingen in huis nemen en onderdak geven. Er moet krachtiger opgetreden worden tegen de gelukzoekers en niet proberen om op illegale wijze ergens te geraken. Ze geven geld aan de mensensmokkelaars… dat geld wordt beter gebruikt om eigen land op te bouwen en daar een beter leven op te bouwen. jaren op de vlucht dat is een heel groot probleem en uiteindelijk, gebeuren ongelukken, die men in de schoenen schuift van diegene die orde willen houden. Wie roept het luidst, diegene die ook geld verdienen aan de sukkelaars…

    Like

    1. Dankjewel, Roland, om de perfecte illustratie te zijn van waar ik het over had. Niet dat ik je er van verdenk het artikel gelezen te hebben, want je reageert niet op de inhoud, maar desondanks help je me verder.

      “Ik heb nog niemand horen zeggen dat zij die arme vluchtelingen in huis nemen en onderdak geven. ”

      https://www.vluchtelingenwerk.be/nieuws/word-gastvrij-gastgezin-voor-vluchtelingen
      http://www.pleegzorgvlaanderen.be/ik-wil-mijn-thuis-delen/vluchtelingen-opvangen

      Misschien jij niet, maar dan ben jij gewoon niet goed geïnformeerd en omringd door mensen die dat niet (willen) doen. Dat kan, maar het is niet omdat je nog nooit van je leven flamingo’s gezien hebt, dat die niet bestaan.

      “Er moet krachtiger opgetreden worden tegen de gelukzoekers”

      Drie NV-A trefwoorden in één halve zin, we zouden er een bingobord van kunnen maken.
      ‘Krachtiger’: definieer dat eens voor mij? Wat is precies ‘krachtig’ in de context van een vluchtelingenbeleid? Het klinkt stoer en stevig, dat woord, maar wat betekent het precies?
      ‘Optreden tegen’: Die uitdrukking framet wat er gebeurt (mensen slaan op de vlucht voor oorlog, geweld of honger) als een aanval op ons, waartegen wij ons moeten verdedigen. ‘Optreden’ is een autoritaire term: we verwachten dan iemand met gezag, iemand met macht, die dat kan doen.
      ‘Gelukszoekers’: Die term is pejoratief. ‘Gelukszoekers’ zijn maar gewoon op zoek naar een beter leven, zijn ontevreden met wat ze hebben, willen profiteren van de welvaart die wij al gesticht hebben. Maar de ouders van Mawda waren geen ‘gelukszoekers’, zij waren effectief vluchtelingen: ze kwamen uit een oorlogsgebied (een oorlog die het westen gestart heeft en die nog steeds woedt) en ze zochten vrede. Een correcter term zou dus zijn ‘vredezoekers’.

      “niet proberen om op illegale wijze ergens te geraken”
      Het woord ‘illegaal’ is ook een heel typische retorische term in deze context. Illegaal verwijst naar onwettelijk, onrechtmatig. Wij identificeren onszelf graag met die rechtstaat, met orde en de wet – zeker de NV-A doet dat graag. En dat brengt ons dan tegenover die chaos, die wanorde die gecreëerd wordt door hen die zich niet aan de regels houden.

      Roland, vind je ook dat we even krachtig moeten optreden tegen die gelukzoekers die massaal belastingen ontduiken? Moeten we al die zwartwerkers ook opjagen met politiecombi’s en desnoods met geweld arresteren? Hoe ver gaat je liefde voor de wet?

      “Ze geven geld aan de mensensmokkelaars… dat geld wordt beter gebruikt om eigen land op te bouwen en daar een beter leven op te bouwen”
      M-hm. Dat kan je dan ook zeggen tegen al die Belgen die in WOII naar Frankrijk gehold zijn, en die daar ook niet gratis geraakt zijn of mochten verblijven. Die hadden ook beter iets opgebouwd, toch.

      Wat, precies, hadden de ouders van Mawda moeten opbouwen met het geld dat ze niet hadden omdat ze straatarm waren (opnieuw: je hebt mijn artikel duidelijk niet gelezen)? Een nieuwe regering? Een einde aan de oorlog? De dood van IS? Een onafhankelijk Koerdistan? Ik ben heel benieuwd.

      “uiteindelijk, gebeuren ongelukken, die men in de schoenen schuift van diegene die orde willen houden”
      ‘Ongeluk’: de dood van een tweejarig kind. Sommigen zouden dat een tragedie noemen, u noemt dat een accidentje. Oei, pech, kindje dood. Jammer maar helaas, shit happens.
      Dat heet dehumaniseren: door Mawda niet op dezelfde manier te behandelen als u een Jenneke of een David zou behandelen, door haar dood niet te zien als tragisch maar als ‘een ongeluk’, wordt het veel gemakkelijker om een hard oordeel over haar ouders uit te spreken, om haar en haar familie in het narratief van de gelukszoekers te plaatsen.
      Maar dehumaniseren heeft ook nadelen: als zo’n dood kind een accident de parcours is, dan is elke terroristische aanslag gepleegd door een aanhanger van IS dat ook. Het westen wilde zo graag de Irakese olie en een nieuwe strategische bondgenoot in het Midden-Oosten na het afhaken van Sadam Houssein. Wel, dat heeft IS opgeleverd. Maar hey, wie zijn gat verbrand moet op de blaren zitten.

      “in de schoenen schuiven”: Als een kind wordt aangereden door een auto, ‘schuiven’ we dat dan ook ‘in de schoenen’ van de chauffeur? Het zou perfect kunnen dat een spelend kind niet goed uitkeek en onder de wielen van een totaal onschuldige chauffeur terecht kwam. Maar de wagen doodde het kind, en de chauffeur bestuurde de wagen. Was de wagen er niet geweest, dan leefde het kind nog. De vraag stellen hoe Mawda stierf, en de vraag stellen naar de manier waarop dit gebeurde, is gerechtvaardigd.

      “Wie roept het luidst, diegene die ook geld verdienen aan de sukkelaars…”
      Ah. Ik dus? Hoe verdien ik geld aan de familie van Mawda, pray tell?

      Liked by 2 people

    1. Bedankt. Ik hoop vooral dat het bescheiden succes van dit blogje professionele journalisten en opiniemakers met een groter bereik aanzet om zelf wat kritischer om te gaan met de manier waarop het discours van de NV-A constant herhaald en versterkt wordt.

      Like

  4. Ja het erg dat er een kind gestorven is,maar de feiten zijn nu eenmaal wat ze zijn De Wever Bart heeft groot gelijk mzt zijn uitspraken ze wisten ondertussen al met wat voor ,,mensen”handelaars ze te maken hadden door bv. in een koelwagen te gaan zitten het kon toen al verkeerd afgelopen hebben. En nu gaat de HOMO met strikje komen zeggen we gaan ze asiel geven? Ik dacht het niet !!!
    Als de politie schuld zou treffen zoals er gezegd wordt dan minstens even zeer de onverantwoorde ouders . Ze hebben op al hun pogingen al minstens 75.000 € betaald en waarom altijd willen terug keren waar ze geweigerd werden? Er zijn landen genoeg om te proberen maar ja liever het beloofde land van de melk en de honing !!!! Dat De Wever begon over het opengrenzenbeleit versta ik ook zonder probleem of de oppositie ,,de rode” zouden dat er wel bijgesmeten hebben. We hebben hun beleid jaren moeten aanzien en hun miserie doorgeven aan deze regering en dan moet er natuurlijk overal bespaard worden want de rode zouden alles ,,gratis” geven bv de lijn enz. Niets is gratis,maar ik dwaal af van mijn standpunt. Die ouders wisten maar al te goed hoe ze daar zouden behandeld worden ,in mijn ogen moesten ze levenslang de gevangenis in want ze gebruikte /misbruikte hun kind om hun zin te krijgen pfff 😢😢😢 die zijn zelf crimineel van de laagste soort en ja ze zullen nooit durven gehoopt hebben dat hun kind zou sterven maar als je in het criminele milieu terecht komt met gewapende gangsters bestaat er altijd een kans dat er IETS gebeurd daarom geen moord natuurlijk maar toch zeker iets of zijn die zo achterlijk/naïef?

    Like

    1. Jammer dat ik geen naam heb om je mee aan te spreken MG. Jammer ook dat je de tijd niet genomen hebt om mijn artikel te lezen, maar de kans gewoon aangrijpt om de standpunten van anderen te herkauwen.

      Eén opmerking: “in mijn ogen moesten ze levenslang de gevangenis in want ze gebruikte /misbruikte hun kind om hun zin te krijgen”

      Hoe? Beschuldig je de vader en moeder van Mawda er van dat ze zelf hun kind vermoord heb in dat busje zodat ze een (tijdelijke) vergunning zouden krijgen voor België (een land waar ze niet willen verblijven) voor de duur van het proces?

      Like

      1. Anderzijds: als politici zelf de grenzen van wat beschaafd is steeds verplaatsen, is het dan wel kies om daar burgers op af te rekenen? Is dat niet een beetje als een peuter van tafel sturen omdat het met zijn handen eet, als het dat thuis geleerd heeft? En een andere vraag: hoe bereiken we die mensen die dat soort argumenten als een argument zien, als we hen terzijde schuiven. Inderdaad gemakkelijk op teh interwebz, maar we leven ook samen hé. Ik heb in mijn job niet de luxe om vervelende of onrespectvolle meningen te negeren, dus heb ik online ook niet meteen de neiging dat te doen. Ik begrijp je impuls hoor, helemaal.

        Like

    1. Beste, Elke. Ik bewonder de serene manier waarop je iedereen die reageert op wat je schrijft van repliek dient. Ik had me niet de moeite getroost ordinaire vuilspuwers van antwoord te dienen. Anderzijds valt het te betreuren dat je reacties met ‘subtiele’ verwijzingen naar nationaalsocialisme niet met dezelfde ijver afwijst.
      Alle genoemde partijen erkennen dat het verlies van een kind zowat het menselijk meest pijnlijke is wat iemand overkomen kan.
      Is ongeluk dat de ouders van Mawda overkwam niet het gevolg van het niet-open grenzen beleid dat de huidige regering voert?
      Draagt een ouder die dronken achter het stuur kruipt en zo zijn kind verliest in een verkeersongeval geen enkele verantwoordelijkheid? Draagt een ouder die achteruit rijdt op de pechstrook van de snelweg en zo zijn kind verliest geen enkele verantwoordelijkheid?
      De verzachtende omstandigheden die je aanhaalt voor de ouders van Mawda zijn talrijk. In dat opzicht hebben mijn vergelijkingen geen gelijkenis. Hoezeer ook ingegeven door de omstandigheden vergelijkbaar is wel dat ook deze ouders net als de ouders uit mijn voorbeelden een risico hebben genomen. In dat opzicht vindt ik de vraag naar verantwoordelijkheid legitiem.
      Daar zal het demoniseren van deze of gene persoon basis van een zelf toegedicht superieure moraliteit niets aan veranderen.
      Groeten

      Liked by 1 persoon

      1. Dankjewel Stijn.

        Ik heb me in de tekst bewust niet uitgesproken over de vraag naar de verantwoordelijkheid, maar wel gereflecteerd over hoe de term verantwoordelijkheid hier gebruikt wordt en wat daar de implicaties van zijn.

        Ik ben het met u eens dat de vraag legitiem kan zijn, maar ik zie ergens ook wel componenten van een slippery slope en van victim blaming in het stellen van de vraag zelf. U haalt immers duidelijke voorbeelden aan van acties: een ouder kruipt, een ouder rijdt, een ouder vlucht. Maar waarom? Misschien kroop die ouder dronken achter het stuur omdat haar kind ziek was en de ziekenwagen niet kwam? Misschien reed die ouder achteruit de pechstrook op omdat het kind in kwestie net heel ziek werd en hij het eventjes wilde geruststellen? Doet context dan iets ter zake?

        U vermeldt zelf die context: “Is ongeluk dat de ouders van Mawda overkwam niet het gevolg van het niet-open grenzen beleid dat de huidige regering voert?” Is dat zo? Is dat niet zo? Je zou heel veel parallelle analyses moeten maken van alle keuzes die het gezin van Mawda maakte binnen die context (en binnen hypothetische andere contexten) en – vrees ik – blijven zitten met dezelfde vraag. Een vraag waar zowel de ouders van Mawda voor de rest van hun leven zullen mee blijven zitten, als de agenten die bij de dood van het meisje betrokken waren. Maar als de context hier een bepalende factor was, dan zijn de ouders niet alleen verantwoordelijk maar ook niet-verantwoordelijk, en eigenlijk zelfs mee slachtoffer van dat beleid. En dan krijg je victim blaming.

        Maar zoals ik zei: het zou meer analyse vragen dan het simpele antwoordje dat ik nu gegeven heb.

        Like

  5. Ken uw “vijand”.

    Het is N-VA en niet NV-A.

    Mooie uiteenzetting, maar je bouwt in mijn ogen wel heel sterk (enkel) verder op de verklaringen van de ouders. Heb je de verklaring van de agent vandaag ook gelezen? Er is nog een lopend onderzoek.

    Wat mij heel sterk opvalt in de polemiek die ontstaan is, is het gegeven dat elke analyse en verontwaardigde reactie over het woord “ook” heel lijkt te lezen. Vanochtend hoorde ik een presentatrice onomwonden op Q Music vertellen dat “Bart De Wever de schuld van de dood van Mawda bij haar ouders legt.”

    De dood van een kind is altijd verschrikkelijk, ongeacht de omstandigheden. Laat ons vooral gewoon allemaal even zwijgen, van bedenkelijke uitspraken aan elke zijde van het politieke discours tot het organiseren van rouwmarsen met politieke insteek.

    Like

    1. Dankjewel om me op de typfout te wijzen. Er staan er ongetwijfeld wel wat in: ik zie mijn eigen spelfouten niet als ik schrijf. Pijnlijk voor een leerkracht, kan ik je wel zeggen.

      Maar N-VA is niet mijn vijand hoor, noch BDW. Ik heb simpelweg een hekel aan mensen die hun intelligentie gebruiken om anderen te manipuleren, zoals hier gebeurde.

      Je zegt zelf ‘vandaag’. De tekst is vrijdag geschreven. Ik heb mijn best gedaan overal de bron bij te vermelden, inclusief de drie elkaar tegensprekende verklaringen van het parket. Ongetwijfeld vertellen we over een maand, over een jaar… een ander verhaal.

      Like

  6. Mooie analyse van het woord. En ja, wellicht heeft Bart De Wever ook zijn woorden gewikt en gewogen, en bewust bepaalde woorden gebruikt. Maar zoek je ook niet teveel achter de woorden? Ben je niet te bewust bezig elk woord op te pikken en drie maal rond te draaien, op zoek naar andere interpretaties? En bijgevolg ook aan het polariseren?

    Normaal probeer ik me niet te laten verleiden tot reacties, want ieder heeft recht op een mening en om die te delen. Maar gezien je ook actief terug reageert, leek het me wel meerwaarde te hebben (voor de fun of it, weet je wel). Gelieve wel mijn woorden niet tot op het bot te analyseren, want ik ben een gevoelsmens, en een analist, ik gebruik doorgaans het eerste woord dat in me opkomt en me wel correct lijkt naar betekenis. Los van welke andere diepere betekenis er aan kan vasthangen. (ook omdat het ochtend is, en ik m’n ontbijt niet te lang wil laten duren)

    Je vindt mooi enkele polariserende elementen. Maar leg je niet gewoon het probleem vast van identiteit? Ik ben belg, europeaan, wereldburger. Maar in mijn (bvb) belg zijn, zijn er per definitie ook niet-belgen. Voor alles wat ik ben, zijn er ook mensen/dieren/objecten die dat niet zijn. En daar is niks mis mee. En je mag zelfs gevoelens hebben omtrent wat die andere dan voor jou voorstelt. Dat lijkt me maar meer dan menselijk. Zo stelde Wouter Beke tijdens de Soedan-kwestie dat Francken “In het verleden hebben CD&V-ministers ontslag genomen toen de schijn ontstond dat ze gelogen hadden, ook al was dat niet zo.” “Ik zeg alleen maar dat mensen hun eigen conclusies moeten trekken en dat het een kwestie van persoonlijke deontologie is.” Stuurt hij daarop aan dat de CD&V een partij van deontologen is en de anderen niet? Of zoek ik daar teveel polarisatie?

    Is met al meneer Calvo zijn tweets over de N-VA hij ook geen te sterk polariserend individu?

    Maar daar heb ik vrede mee leren nemen; want politiek draait nu ook wel om stellingen in nemen. Mocht iedereen hetzelfde verkondigen, dan werd 14 oktober wel een heel lastige dag voor de weegschalen onder ons. Dus ja, politiek polariseert. En Bart De Wever is een politicus. Oh wacht, dat betekent dat er ook niet-politici zijn… daardoor polariseer ik dus ook? En u gebruikt in uw tekst ook enkel politici van de N-VA als voorbeelden, dus u polariseert ook, door de andere niet te benoemen en buiten schot (pun not intended) te laten.

    En puur over die ouders, tuurlijk zijn ze slachtoffers in hun verhaal, maar ze hebben ook bewuste keuzes gemaakt, en gevaarlijke keuzes, die niet alleen door dwang of anderen “gidsen” ingefluisterd werden.
    Andere landen hebben ook asielaanvragen afgekeurd en hen terug gestuurd. Moet de Belg (excuses, polariserend) heiliger zijn dan de paus en wel doen wat anderen blijkbaar niet doen? Is al onderzocht wat daar fout liep?

    PS: het vreugdevuur-stukje van de politie is erover (en ja polariserend). Wat we nodig hebben, zijn goeie politie-mensen, maar als we de publieke perceptie maken dat de politie cowboys zijn, dan zal je die goeie mensen niet aantrekken/behouden. Er is maar een beperkte dosis emmers stront die je over een mens kan gooien. Het proces van de politie moet niet door de burger gevoerd worden.

    Zo, dit werd langer dan verwacht, en nu is mijn koffie koud…

    Like

    1. Bedankt voor je lange reactie. Globaal gezien ben ik het eens met de punten die je maakt, maar ik heb wel een paar (methodologische) verduidelijkingen omtrent mijn eigen tekst:

      Ik benadruk in de tekst dat ik me bewust ben van de kritiek dat ik teveel achter zijn woorden zoek, en ik geef meteen het tegenargument dat mij ook de aanzet gaf om dit te schrijven: dit is zijn job. Dit is zijn opleiding, dit is wat hem zo’n sterke gesprekspartner maakte voor het VB in zijn Antwerpse dagen, dit is wat hem nu zo’n overtuigende politicus maakt. De subtiliteit van wat hij doet is net zijn kracht. Iemand als Rutten, Calvo of Francken probeert dit ook hé, maar is nooit subtiel genoeg. Er is geen ‘plausible deniability’. Dat was voor mij ook de aanzet om dit te schrijven: “Ik begrijp niet wat er polariserend aan is.” Het is net omdat hij zo goed is in wat hij doet, dat hij kan zeggen: zoek je er niet teveel achter.
      Maar het is net omdat ik een opleiding gehad heb die mij dan weer heel alert maakt op retoriek en sofismen, dat ik het niet kan verdragen dat hij er mee weg komt.

      Het ging mij er dan ook niet om een breed stuk te schrijven over hoe “alle politiek polariserend is”, maar om een antwoord te geven op De Wevers eigen vraag: Hoe zijn mijn uitspraken polariserend? Dat heb ik dus gedaan.

      Kan je zeggen dat alle taal polariserend is? Ja, en nee. Jacques Derrida, één van mijn grote helden, zal zeggen dat taal altijd hiërarchie schept omdat ze vertrekt vanuit dichotomieën. Deconstructie is dan de methode om die hiërarchie om te keren en zo te doorbreken. Als we dit consequent kunnen toepassen, kunnen we door het openbreken van taal ook de mens zelf bevrijden uit die taal. Ik deel die mening, maar dat is niet wat ik hier probeerde te doen. Het zou een interessant project zijn voor een betere filosoof om de politieke retoriek van vandaag eens op die manier te ‘corrigeren’.
      Dat gezegd zijnde is er een verschil tussen ‘hoe taal sowieso werkt’, ‘hoe je taal gebruikt’ en ‘hoe je taal gebruikt om te manipuleren’. Laat ik het voorbeeld nemen van de ‘killer bees’, waar ik deze week een heel interessante podcast van The Dollop over hoorde. Deze bijen zijn kruisingen van Amerikaanse bijen en Zuid-Afrikaanse bijen. Vanaf de jaren ’80 noemde men hen consequent ‘africanized bees’ in de V.S. Nu is het sowieso zo dat als je ‘Afrikaanse bij’ hoort, je daar vanalles bij denkt. Eén van die dingen is, tenzij je in Afrika bent, dat die bij hier niet thuis hoort. Dat is automatisch zo. We kunnen dat proberen te corrigeren door te onderzoeken waarom die bij hier dan toch zit (Braziliaanse wetenschappers blijken niet zo heel secuur geweest te zijn met hun bijen), en dat kan de vreemdheid van de bij wat kaderen. Maar context speelt ook mee: waarom stapt men over van ‘killer bees’ in de jaren ’70 naar ‘africanized bees’ in de jaren ’80 en ’90? Dat is niet toevallig: het idee van gevaarlijke, vreemde, Afrikaanse bijen die met honderd duizend tegelijk komen aanzwermen en mensen vermoorden (hebben ze ook één keer gedaan, vertelde men in de podcast) was een manier om in de geest van de bevolking dat fenomeen te linken aan het fenomeen van de crack epidemic (jaren ’80) en de super predators (jaren ’90) in de Afro Amerikaanse gemeenschap in de V.S. Klinkt dat vergezocht? Absoluut. Nochtans is het een gedocumenteerd voorbeeld van hoe de normale werking van taal gebruikt wordt om de bevolking politiek te manipuleren en te polariseren.
      Dus: ik ben het eens met uw opmerking, maar ik vind dat onderscheid (tussen hoe taal onbewust werkt en hoe je ze bewust kan gebruiken) wel heel belangrijk.

      Wat het ‘vreugdevuur’ betreft: ik heb gewoon opgezocht wat een ‘verdwaalde kogel’ is, en dat kan blijkbaar alleen bij spervuur en vreugdevuur. Het was dus niet ik die erover was, maar de communicatie van de politie zelf: ze hadden misschien een andere term moeten gebruiken?
      (Ik heb heel bewust niet het proces van de agenten, noch van de ouders gevoerd. Daar is niet voldoende informatie voor, en dat ligt buiten het bereik van wat ik met mijn blog wil doen, en dat is dingen schrijven voor mijn leerlingen over allerhande.)

      Ik hoop dat u alsnog van uw koffie heeft kunnen genieten, en dat u uw opmerkingen bij deze een beetje gekaderd ziet.

      Like

  7. Wow, wat een blog! Wakker wordt je daar wel van op een vrijdagochtend.

    En daar zit je dan, stil… het is van alle tijden, mensen vluchten op zoek naar een beter leven, wat geluk omdat het niet meer gaat. Omdat er geen toekomst meer is voor hen op de plaats waar ze “leven”.

    Vluchten omdat ze bang zijn, voor zichzelf, voor de kinderen… en op de vlucht zijnde heerst de angst voor hen die ze achterlaten.
    Hoeveel zijn er op zee verdronken? En ik noem niet bewust de Middellandse, er zijn nog zeeën met vluchtelingenbootjes. Allemaal oude Fiats als sloep vermomd.

    Wat helpt die families verder? Afgezet worden in een land waar ze verdwijnen in de illigaliteit?
    Samen op zoek gaan met elke familie individueel naar een oplossing. Dat kost tijd, moeite en heel veel inspanningen op alle echelons. Gelukkig zijn er “werkers” die zonder aandacht te geven aan de “beste stuurlui aan wal” met diepmenselijke warmte vluchtelingen een warme kom soep bieden.

    Een paar bedenkingen :

    Het is verdraaid moeilijk om als een Roemeens camionnetje tegen 30km per uur door je woonwijk rijdt je gedachten zuiver te houden, een Belgische valt niet zo op.

    De gewone man leest, luistert maar analyseert (meestal) niet en dat maakt het populistische leiders gemakkelijk in de stemgang. Zeg aan het volk wat het volk horen wil.

    Proficiat met uw prachtanalyse!

    Jan Turtelboom

    Liked by 1 persoon

  8. Het lezen van je blog deed me deugd. Het is zo verleidelijk om mee te gaan in het snel gesust worden van het geweten. Meegaan in een subtiele inkleuring van het gebeuren zodat je kan verder gaan tot de orde van de dag, spijtige gebeurtenis, iedereen in fout… Complexe en pijnlijk, verdrietige gebeurtenissen zoals deze mogen niet zo weggerationaliseerd worden.
    De polarisering die ik aanvoelde rond de berichtgeving trekken je gevoel weg van het immense verdriet dat het dood gaan van een kindje in heel verschrikkelijke omstandigheden teweeg brengt, een schuldvraag hoort hier nu niet bij, dat moet nadien in alle sereniteit bekeken worden.

    Liked by 1 persoon

  9. Dag Elke,
    Ik kwam net je Blog tegen via via. Het heeft me geboeid en was verhelderend. Ik vind het ongeloofelijk om te zien wat voor een haat er op dit ogenblik wordt gespuwd. Je zou denken dat heel België vol zit met mensen die alleen tijd hebben om negatieve reacties te schrijven bij elk artikel dat verschijnt.
    Ik word er zelf wat depressief van .. Maar bon anderszijds hoop ik dat er een overgrote meerderheid is die dergelijke praat door heeft en weet waar we met zijn allen naar toe willen in de komende jaren..

    merci!

    Liked by 1 persoon

    1. Dag Lorkia,
      Ik begrijp hoe je je voelt. Ik geloof oprecht dat gemakkelijke meningen gewoon gemakkelijker luid te schreeuwen zijn, en we daarom misleid worden door een handvol bullebakken. En ik moet zeggen dat ik me gesterkt voel door de positieve reacties op mijn blogje. Dankjewel!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s