8. Wat viert een Sing-Sing?

Sing-Sing

Singing in Wabag, Papua-Nieuw Guinea

Sommige namen spreken tot de verbeelden: pow wow was daar een voorbeeld van, en de Sing-sings in Papoea-Nieuw Guinea blijken nauw verwant, en even interessant.

Een Sing-sing is een vredevolle samenkomst van verschillende stammen, waarbij aan culturele uitwisseling en het eren van oorspronkelijke tradities gedaan wordt. De belangrijkste is de Goroka Show, waar ca. 100 verschillende stammen jaarlijks samenkomen rond 16 september. De Goroka Show is echter geen initiatief van de oorspronkelijke bewoners zelf, maar van de Kiaps, Australische ‘ordehandhavers’ die in de multiculturele kolonie westerse ‘beschaving’ importeerden, o.a. door het organiseren van een administratie, maar ook van onderwijs en medische hulpposten. Hun aanwezigheid wordt door oorspronkelijke geschiedenisschrijvers en woordvoerders zowel positief als negatief geduid.

Papoea-Nieuw Guinea is de rechterhelft van het eiland Nieuw Guinea in Melanesië, Oceanië. (De andere helft is een deel van Indonesië, en heet Nieuw-Guinea, kwestie van niet verwarrend te zijn.) Er worden 823 talen gesproken [x] (waarvan er 12 dood zijn), verspreid over duizenden onafhankelijke gemeenschappen, telkens met een eigen wetgeving, eigen culturele en religieuze praktijk en vaak bestaande uit slechts een paar honderd leden. Dat maakt Papoea-Nieuw Guinea één van de meest diverse landen ter wereld.

Desondanks behoort slechts naar schatting 17% tot een oorspronkelijke religie. Het gros van de inwoners zijn protestantse christenen, met daarnaast een 27% katholieken.

De oorspronkelijke godsdiensten zijn animistisch van aard, en bevatten elementen van voorouderverering.  Het idee van geesten is essentieel voor de traditionele Melanesische samenleving: de eigen geest, de geest van de voorouders, van dieren en bomen, en van natuurfenomenen. Deze geesten kunnen van vorm veranderen: van geest naar dier of omgekeerd. Mensen kunnen dit ook, met de hulp van spreuken en magie. Objecten krijgen de naam van overledenen, zodat de levenden aan hen herinnerd worden. Als iemand een gewelddadige dood gestorven is, dan dient men die persoon te wreken. Maskers, schilden en de traditionele make-up en dansen van de krijgers spelen een cruciale rol in de nog levende traditie op de Melanesische eilanden. [x]

In de Melanesische religies is het concept van mana belangrijk. Mana is een kosmische energie, die overdrachtelijk is. Een wandelaar kan op het strand een zeeschelp oprapen, en plots de lotto winnen. Zo’n wandelaar kan dan aannemen dat de zeeschelp mana bevatte, die nu op hem is overgegaan.* Antropologen zijn nog steeds niet zeker over de functie van mana in de samenleving: is het een magische kwaliteit waar de mens toegang toe heeft; een spirituele bezieldheid van de natuur of een bekrachtiging van sociale structuren waar de energie door reist?

Papoea’s hebben ook een aantal bijzondere gebruiken. Zo zijn er de Kuku-Kuku, die hun voorouders mummificeren door hen te roken [x] en de Dani hakken vingers af om een overledene te gedenken [x]. Anderzijds is er ook de prachtige praktijk van shark calling, een vergeten kunst die nog slechts door enkelen wordt beoefend. [x] [x]

* OXTOBY, W.G., World Religions: Eastern Traditions, 2002, p. 443.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s